AB 20 marca 2026 r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ 
DAVID GIMÉNEZ – dyrygent
DUŠICA BIJELIĆ – sopran

W programie:
R. Wagner – Wesendonck-Lieder
R. Wagner – Tristan i Izolda:
Preludium
Miłosna śmierć Izoldy
L. van Beethoven – VI Symfonia F-dur „Pastoralna”op. 68

Tristan i Izolda Richarda Wagnera (1813–1883) to najbardziej nowatorski z dramatów muzycznych kompozytora, a zarazem jedno z najwspanialszych dzieł muzycznej literatury scenicznej. Podczas koncertu wykonane zostaną fragmenty utworu: Preludium — wstęp do Tristana i Izoldy — oraz instrumentalny finał dramatu, Miłosna śmierć Izoldy. 

Wagner tak pisał o swoim Preludium: „Przechodzi uczucie [miłości] poprzez wszystkie fazy beznadziejnej walki z namiętnością, by pogrążyć się z powrotem w omdleniu, wygasnąć jakby w śmierci.”

Rozdzierająca tęsknota podkreślana jest przez samodzielnie prowadzone głosy instrumentów, splatające się w osobliwe harmonie, w tym słynny „akord tristanowski”. Nastrojowym i treściowym dopełnieniem Preludium jest Miłosna śmierć Izoldy, wykorzystująca przede wszystkim motywy z aktu II, w tym „motyw miłosnej śmierci” i „motyw miłosnego zachwytu”.

Równolegle do pracy nad dramatem muzycznym Wagner komponował cykl pieśni do słów Mathilde Wesendonck, którą uważał za swoją artystyczną muzę. Tak powstały Wesendonck-Lieder (1857 – 1858). Zarówno w tym cyklu, jak i w Tristanie i Izoldzie zawarł Wagner ból tragicznej, nieszczęśliwej miłości, która łączyła go z panią Wesendonck. Szczególną pozycję w cyklu pieśni zajmuje utwór Im Treibhaus („W szklarni”), który kompozytor określił jako „studium do Tristana i Izoldy”. Zapowiada on preludium do trzeciego aktu opery, wykazuje również harmoniczne konotacje pomiędzy cyklem pieśni a Tristanem i Izoldą.

VI Symfonia F-dur „Pastoralna” op. 68 Ludwiga van Beethovena (1770–1827) jest kolejnym przykładem w jego twórczości, kiedy muzyka ściśle wiąże się z określoną ideą poetycką. W tej symfonii Beethoven wkracza na teren muzyki programowej, choć jak sam pisał: „Malowanie dźwiękami w muzyce instrumentalnej traci na sile, o ile posuwa się za daleko.”

Kompozytor nadał tytuły nie tylko całemu dziełu, ale także jego poszczególnym pięciu częściom. Nie należy jednak traktować tego zamysłu jako chęci ilustracyjnego przedstawienia obrazków z życia wiejskiego, lecz raczej jako odzwierciedlenie doznań, jakie wywołuje u wrażliwego człowieka obcowanie z przyrodą. Takie rozumienie muzyki programowej stanowiło olbrzymi krok naprzód wobec wcześniejszych tradycji symfonicznych.

DAVID GIMÉNEZ

Urodzony w Barcelonie David Giménez studiował fortepian i kompozycję na Conservatori del Liceu w swoim rodzinnym mieście. Następnie odbył studia drugiego stopnia z dyrygentury na wiedeńskim uniwersytecie Hochschule für Musik u Karla Österreichera oraz na londyńskiej Royal Academy of Music pod kierunkiem Sir Colina Davisa.

Od czasu swojego debiutu w 1994 r. z hanowerską Orkiestrą NDR występował na całym świecie, dyrygując najbardziej znane orkiestry i solistów w takich salach koncertowych jak Royal Albert Hall, Berlin Philharmonie, Salle Pleyel, Vienna Konzerthaus, tokijska Suntory Hall oraz w nowojorskich Carnegie Hall i Avery Fisher Hall. W trakcie swojej kariery David Giménez dyrygował orkiestrami takimi jak Vienna Philharmonic, London Symphony, Philharmonia, Münchner Philharmoniker, Orchestre de Paris oraz Filarmonica della Scala.

Opera odgrywa ważną rolę w kalendarzu występów Maestro Giméneza, który wykonuje szeroki wachlarz sztuk operowych w teatrach takich jak Teatro alla Scala, Vienna Staatsoper, Royal Opera House Covent Garden, Zurich Opera, Berlin Deutsche Oper, Théâtre du Champs Elysées, Washington Opera, barceloński Gran Teatre del Liceu, madrycki Teatro Real czy Sydney Opera House.

Będąc obdarzonym wyjątkowym wyczuciem głosów Maestro Giménez regularnie współpracuje ze śpiewakami operowymi takimi jak José Carreras, Plácido Domingo, Anna Netrebko, Roberto Alagna, José Cura, Bryn Terfel, Joseph Calleja i Charles Castronovo.

Maestro Giménez był także członkiem jury podczas kilku konkursów, jak np. podczas Międzynarodowego Konkursu Śpiewaków Operowych wykonujących utwory Verdiego w Parmie, Operalia a także podczas konkursu dla kompozytorów odbywającym się w Reina Sofia w Madrycie. W 2022 r. został powołany na dyrektora artystycznego festiwalu Sounds of Oradea Festival w rumuńskim Oradea, a w 2024 r. mianowany głównym dyrygentem Filharmonii Podkarpackiej w Rzeszowie.

W trakcie obecnego sezonu Maestro Giménez dyrygował m.in. Royal Philharmonic, National Orchestra of Belgium, Orchestra dell´Arena di Verona, Orchestra della Rai Torino, paryską Orchestre de l´Ille de France oraz Orquestra de Barcelona.

Niedawno rozpoczął także sezon operowy barcelońskiego Opera House (Gran Teatre del Liceu) serią koncertów poświęconych Giuseppe Verdiemu, a także został wybrany na dyrektora muzycznego nowej opery El Juez, skomponowanej przez Christiana Kolonovitsa, której światowa premiera miała miejsce w Bilbao oraz podczas austriackiego festiwalu Erl Festival. Z tą operą Maestro Giménez debiutował w nowym Teatrze Maryjskim w St. Petersburgu oraz w Theater an der Wien.

Inne ważne wydarzenia z jego udziałem obejmują produkcje operowe takie jak Traviata, Lunatyczka oraz Carmen (Sofia Opera oraz Las Palmas Opera). Maestro Giménez prowadził również koncerty na całym świecie odbywające się w ramach tournee pożegnalnego Jose Carrerasa, a ostatnio podczas tournee Roberto Alagni po Francji i Belgii.

Maestro Giménez dokonywał nagrań dla wytwórni a Decca, BMG Classics, Koch-Schwann, Erato oraz Discmedi.

Dušica Bijelić - sopran liryczny, fot. arch. Filharmonii Podkarpackiej

Sopranistka liryczna Dušica Bijelić jest znana jako fascynująca i wszechstronna artystka od londyńskiej Opery Królewskiej po wiodące sceny operowe w całej Europie i Stanach Zjednoczonych. Przez brytyjską gazetę „The Independent” ta była uczestniczka programu Jette Parker Young Artist została nazwana jedną z „błyskotliwych młodych gwiazd sztuki”. Podczas występów łączy charakterystyczną dla niej promienistość głosu z dramatyczną głębią.

Już jako dziecko Dušica Bijelić podbijała serca widzów, recytując wiersze podczas konkursów recytatorskich, dzięki czemu stała się dziecięcą gwiazdą telewizji i prowadziła programu dla dzieci w państwowej telewizji serbskiej. Urodziła się w Bośni i Hercegowinie, ale wychowała w Serbii, gdzie w wieku 8 lat rozpoczęła naukę śpiewu, którą kontynuowała podczas studiów w Belgradzie, Wiedniu, Rzymie oraz Nowym Jorku, współpracując ze sławnymi mentorami i uczestnicząc w wielu klasach mistrzowskich, w tym m.in. prowadzonych przez Renée Fleming w Carnegie Hall.

Dušica Bijelić jest laureatką licznych międzynarodowych konkursów. Zajęła pierwsze miejsce podczas Carreer Bridges (Nowy Jork), pierwsze miejsce w konkursie im. Nikoli Cvejicia zdobyła nagrodę Huang Tzu w Szanghaju, nagrodę publiczności na Festiwalu Rossiniego w Wildbad. Była ponadto finalistką Konkursu Operowego w Paryżu oraz Międzynarodowego Konkursu Śpiewaków im. Ferruccio Tagliaviniego.

Od 2019 r. jest główną sopranistką Theater Bielefeld, gdzie zaśpiewała partie hrabiny Almavivy, Małgorzaty, Mimì, Rusałki, Tatiany, Rosalindy, Micaëli, Zazy, Alice Ford, Blanche (Tramwaj zwany pożądaniem), Stelli/Antonii (Hoffmann) oraz Ellen Orford (Peter Grimes). Występowała także jako solistka podczas wystawień największych dzieł koncertowych, m.in. w Glorii Poulenca, Requiem Brahmsa oraz w Requiem Verdiego.

Można ją było podziwiać m.in. w londyńskiej Operze Królewskiej, w Teatro Real Madrid, Teatro Verdi Trieste, Carnegie Hall, Alice Tully Hall, Opera de Wallonie, na festiwalu Aix-en-Provence Festival oraz w Operze Narodowej w Rio de Janeiro w ramach tournée. W ostatnim czasie wystąpiła ponadto w dwóch koncertach galowych z udziałem José Carrerasa. Warto odnotować, że w ramach kolejnego projektu zaśpiewa w Bielefeld partię Leonory (Trubadur).

Biuro Koncertowe

Filharmonii Podkarpackiej

im. Artura Malawskiego w Rzeszowie

tel. + 48 17 862 85 07

www.filharmonia.rzeszow.pl

Przypominamy, że 10 kwietnia 2026 r. mija termin składania zgłoszeń na VII Ogólnopolski Konkurs Muzyki Polskiej – Jarosław 24-25 kwietnia 2026.

Karty zgłoszeń, regulamin oraz wszystkie inne informacje o konkursie znajdują się na stronie:

https://www.gov.pl/web/zpsmjaroslaw/vii-ogolnopolski-konkurs-muzyki-polskiej—jaroslaw-24-25-kwietnia-2026

Rekordowa 20. edycja Ogólnopolskiego Konkursu Młodych Instrumentalistów

Blisko 150 młodych muzyków z 30 szkół muzycznych z całej Polski weźmie udział w jubileuszowej, 20. edycji Ogólnopolskiego Konkursu Młodych Instrumentalistów im. Stefanii Woytowicz, która odbędzie się 18–20 marca 2026 roku w Jaśle. Do rywalizacji zgłosili się uczniowie, zarówno z południa kraju – m.in. z Nowego Targu i Krynicy – jak i z odległego Gdańska, co tylko potwierdza ogólnopolski zasięg i rosnącą rangę wydarzenia.

Konkurs organizowany przez Jasielski Dom Kultury oraz Państwową Szkołę Muzyczną I st. w Jaśle, od lat przyciąga najzdolniejszych uczniów szkół muzycznych w kraju. To wyjątkowa okazja, by zaprezentować swoje umiejętności przed wybitnymi jurorami i zdobyć doświadczenie sceniczne, które często staje się początkiem dalszej artystycznej drogi.

Uczestnicy wykonują dwa utwory – w tym obowiązkowo kompozycję polskiego twórcy – prezentując różnorodność stylów, technik i muzycznej wrażliwości. O randze konkursu świadczy także skład jury, w którym zasiądą uznani artyści i pedagodzy z najważniejszych polskich akademii muzycznych: dr Ewa Mizerska (flet) z Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu, ad. dr Łukasz Nędza (saksofon) z Akademii Muzycznej w Krakowie, ad. dr Jakub Waszczeniuk (trąbka) z Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, prof. dr hab. Paweł Zawadzki (fortepian) z Akademii Muzycznej we Wrocławiu, prof. dr hab. Oriana Masternak (skrzypce) z Akademii Muzycznej w Krakowie oraz ad. dr Adam Krzeszowiec – (wiolonczela), reprezentujący Akademię Muzyczną w Katowicach.

To znakomite gremium wyłoni laureatów sześciu kategorii, którzy powalczą o Grand Prix podczas koncertu finałowego 20 marca br. o godz. 18.30. Ten koncert to nie tylko prezentacja najlepszych wykonań, ale również od lat budowany prestiż, który staje się dla młodych muzyków pierwszym poważnym krokiem na profesjonalną scenę. Dla wielu młodych instrumentalistów Grand Prix to tytuł, który otwiera drzwi do dalszych sukcesów, festiwali i stypendiów. Koncert Laureatów adresowany jest do wszystkich miłośników muzyki, więc stwarza niepowtarzalną okazję, by zobaczyć na żywo młodych artystów, którzy już teraz zachwycają techniką i wrażliwością, a w przyszłości mogą stać się ważnymi postaciami polskiej sceny muzycznej.

jdk

19 marca 2026r., godz.17.00

Zespół Państwowych Szkół Muzycznych  w Jarosławiu  

Program:  

Ludwig van Beethoven  - Koncert fortepianowy c moll nr 3 w opracowaniu na 2 fortepiany

Fryderyk Chopin : Barcarolle Op. 60

                                Ballada op. 47 nr 3

                                3 Mazurki op. 50

                              Scherzo cis moll nr 3

Wykonwcy:

Rafał Blechacz – fortepian

Maciej Wota – fortepian ( I cz. koncertu)

Bogusław Pawlak – prowadzenie koncertu

Organizatorem koncertu jest
Zespół Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina w Jarosławiu

Współorganizatorzy/Partnerzy:
Towarzystwo Muzyczne w Jarosławiu
Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu

Mecenat
Galeria Stara Ujeżdżalnia w Jarosławiu
Rotary Club Jarosław
Centrum Językowe ENGLISHPLUS Przemysław Paszko

Honorowy patronat:
Burmistrz Miasta Jarosławia

Koncert symfoniczny

AB 13 marca 2026 r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
PAWEŁ PRZYTOCKI – dyrygent
PIOTR PALECZNY – fortepian

W programie:
G. Mahler – Adagietto z V Symfonii cis – moll
W. A. Mozart – Koncert fortepianowy d-moll KV 466
M. Karłowicz – Poemat symfoniczny „Stanisław i Anna Oświecimowie” op. 12

V Symfonia cis-moll Gustawa Mahlera (1860–1911) powstała w 1902 roku. Wraz z Symfoniami VI i VII tworzy w twórczości Mahlera swoistą trylogię — tryptyk o wyraźnej symetrii. Części skrajne (w tym wspomniania V Symfonia) cechuje epicki charakter, rozległa architektura i pięcioczęściowa forma, natomiast część środkowa (VI Symfonia) stanowi szczególną kondensację idei dramatycznego tragizmu (Bohdan Pociej).
Adagietto z V Symfonii cis-moll, IV część dzieła, przechodzi attaca w finałowe Rondo, jednak często wykonywane jest także jako samodzielny utwór. Przeznaczony jest wyłącznie na smyczki i harfę. Ta przepiękna brzmieniowo część przenika głębokie uczucie, pełne lirycznej ekspresji.

Koncert fortepianowy d-moll KV 466 Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756–1791) należy do najpiękniejszych i najchętniej wykonywanych dzieł tego gatunku. Koncerty fortepianowe Mozarta stanowią najliczniejszą grupę wśród jego solowych kompozycji — spośród 23 koncertów fortepianowych tylko dwa utrzymane są w tonacji minorowej: c-moll KV 491 oraz właśnie d-moll KV 466. W XIX wieku utwór ten był praktycznie jedynym koncertem tego kompozytora docenionym przez ówczesnych romantyków, którzy podkreślali jego namiętność, a jednocześnie patos i dramatyczny charakter.

Pomimo dużego ładunku emocjonalnego, jaki niesie dzieło, słuchacz nigdy nie czuje się przytłoczony, a jego dramatyzm bywa uznawany za zapowiedź późniejszego Requiem d-moll.Poemat symfoniczny „Stanisław i Anna Oświecimowie” op. 12 Mieczysława Karłowicza (1876–1909) powstał w 1907 roku i uważany jest za najwyższe osiągnięcie artystyczne kompozytora oraz za jeden z najdoskonalszych polskich utworów symfonicznych powstałych przed epoką Szymanowskiego. Inspiracją do stworzenia dzieła był obraz o tym samym tytule autorstwa Stanisława Bergmanna oraz legenda o miłości bohaterów, która pobudziła wyobraźnię Karłowicza i zainspirowała go do napisania poematu orkiestrowego.
Melodyka, nasycona ekstatyczną żarliwością, podlega subtelnym przeobrażeniom motywicznym. Faktura utworu cechuje się bogatą i zróżnicowaną pracą przetworzeniową oraz silnym spolifonizowaniem. Harmonika jest tak silnie schromatyzowana, że niekiedy dochodzi do porzucenia tonalnej funkcyjności.

Paweł Przytocki urodził się w Krośnie. Ukończył studia w Akademii Muzycznej w Krakowie w roku 1985 w klasie Dyrygentury prof. Jerzego Katlewicza. W latach 1986 –1987 był stypendystą Bachakademie Stuttgart, uczestnicząc w kursach mistrzowskich prof. Helmutha Rillinga oraz w kursach Petera Eötvösa.

Od 1988r. do 1991 r. był dyrygentem, a także dyrektorem artystycznym Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. W latach 1995 do 1997 był dyrektorem artystycznym Filharmonii im. Artura Rubinsteina w Łodzi. Od roku 2005 do 2009 Przytocki współpracował z Teatrem Wielkim Operą Narodową w Warszawie. W sezonie 2005/2006 przygotował premierę „Spartakus” Chaczaturiana oraz prowadził spektakle „Oniegin” Czajkowskiego ,”Traviatę” Verdiego, a także „La Boheme” Pucciniego. W sezonie 2006/2007 dyrygował premierą baletu „Oniegin” w choreografii Johna Cranko. Od roku 2016 Przytocki regularnie współpracuje również z Operą Wrocławską.
W latach 2008-2012 Paweł Przytocki był Dyrektorem Naczelnym i Artystycznym Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie. W roku 2011 zorganizował w Krakowie jedyny do tej pory w Polsce, Gustav Mahler Festival, z udziałem najznakomitszych zespołów orkiestrowych z Europy Środkowej.

Przytocki współpracuje z większością orkiestr filharmonicznych w Polsce, a także z orkiestrami symfonicznymi i kameralnymi za granicą: m.in. z Budapest Concert Orchestra,Pannon Philharmonic Orchestra, Orchestra Sinfonika de Xalapa, Real Filharmonia de Galicia, Capella Istropolitana w Bratysławie,Filharmonia im.Janacka w Ostrawie, Filharmonia Słowacka w Bratysławie, Slovak Sinfonietta, Bilkent Symphony Orchestra w Ankarze, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Ukrainy w Kijowie, Filharmonia w Odessie, Filharmonia Narodowa w Zagrzebiu, New Haifa Symphony Orchestra, Buffalo Philharmonic Orchestra, Orquesta Filarmonica de Bogota, Filharmonia Narodowa w Santiago, Jerusalem Symphony Orchestra,Neue Philharmonie Westfalen, Philharmonisches Staatsorchester Halle, Staatsorchester Rheinische Philharmonie Koblenz, Jenaer Philharmonie.,Brandenburgische Staatsorchester Frankfurt, Nürnberger Symphoniker, Orquesta Filarmónica Málaga, Orquestra Sinfonica Porto Alegre.

Przytocki występował z polskimi orkiestrami wielokrotnie w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Belgii, Holandii, Francji i Hiszpanii. Uczestniczy regularnie w międzynarodowych festiwalach muzycznych: Athens Festival/1987, Musikfest Stuttgart/1988, Flanders Festival /1989, La Chaise-Dieu Festival/ 1996, Kissinger Sommer/1998, Bratislava Musik Festival/1999/2007/2010/2018/, Augsburger Mozartsommer /2000, Choriner Musiksommer 2002/2006/2022,Prague Spring/2001,Wratislavia Cantans/2005, Chopin Festival Gaming w Austria, Telavi Festival 2014, Wielkanocny Festival Ludwiga van Beethovena 2005/ 2022.
Artysta występował również w wielu prestiżowych ośrodkach muzycznych Europy, takich jak:Wiedeń (Musikverein), Berlin ( Konzerthaus), Bruksela (Palais des Beaux-Arts),Santiago (Teatro Municipal) Paryż (Théâtre du Châtelet), Hamburg(Musikhalle), oraz Bonn (Beethovenhalle). Ma na swoim koncie występy z najwybitniejszymi solistami mi. z Elizabeth Söderström , Marjaną Lipovšek, Bruno Leonardo Gelberem, Grigorijem Sokołowem, Lilyą Zilberstein, Idil Biret, David Geringas,Camille Thomas, Bomsori Kim.

Jego aktywność koncertowa jest w dużym stopniu dopełniona regularnymi nagraniami dla Polskiego Radia z udziałem zespołów: Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia i Polskiej Orkiestry Radiowej .
Utrwalił archiwalnie szereg dzieł kompozytorów polskich XIX , XX i XXI wieku.
Nagrania oraz koncerty zrealizowane z udziałem tych zespołów były wielokrotnie odtwarzane na antenie Polskiego Radia .Jeden z tych koncertów pojawił się również na antenie BBC 3 w bardzo prestiżowym cyklu Polish National Day 11 listopada 2014 roku.
Ma na swoim koncie nagrania płytowe dla wytwórni DUX, Aurophon i Point Classics. Jego nagranie I Symfonii Rachmaninowa zostało wyróżnione przez amerykański magazyn muzyczny “La folia “(obok takich kreacji, jak V Symfonia Beethovena pod batutą Carlosa Kleibera oraz Appasionata 1960 Światosława Richtera) jako przykład rzadko spotykanej intensywności i zaangażowania w muzyce.
Ostatnie płyty nagrane w 2019 roku:
EMIL MŁYNARSKI VIOLIN CONCERTOS
TANSMAN BACEWICZ PIANO CONCERTOS
otrzymały nominacje do Nagrody Fryderyk 2020 w kategorii Muzyka koncertująca, a ostatecznie pierwsza płyta EMIL MŁYNARSKI VIOLIN CONCERTOS otrzymała nagrodę Fryderyk 2020 tej samej kategorii.
Od 2007 roku związany z Katedrą Dyrygentury Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie prowadzi swoją klasę Dyrygentury
Od 2017 roku pełni funkcję dyrektora artystycznego Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina.

Piiotr Paleczny - fortepian, fot. arch. Filharmonii Podkarpackiej

PIOTR PALECZNY
5 maja 2022 r. na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie odbyła się uroczysta ceremonia nadania tytułu Doktora Honoris Causa Piotrowi Palecznemu.
Promotorem tego aktu o najwyższym prestiżu był Maestro Krystian Zimerman. Jeden z najwybitniejszych polskich pianistów i profesorów, laureat pięciu międzynarodowych konkursów pianistycznych. Ukończył studia pianistyczne na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Jana Ekiera. Możliwość kontaktu artystycznego z Arturem Rubinsteinem i Witoldem Lutosławskim miała również ogromny wpływ na ostateczny rozwój jego osobowości artystycznej.
Sukces odniesiony na VIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina otworzył Piotrowi Palecznemu drzwi wielu prestiżowych światowych sal koncertowych. Otrzymana – w towarzystwie Garricka Ohlssona i Mitsuko Uchidy – III Nagroda Konkursu, Nagroda Specjalna za najlepsze wykonanie Poloneza oraz Nagroda Witolda Małcużyńskiego, rozpoczęły jego karierę, którą artysta cieszy się nieprzerwanie do dziś koncertując na wszystkich kontynentach.
Występował jako solista z tak znakomitymi orkiestrami jak Chicago Symphony, Concertgebouw, Royal Philharmonic, BBC Symphony Orchestra, Gewandhaus, Tonhalle Orchester Zürich, RAI, Santa Cecilia, Orquesta Sinfónica Nacional de Mexico, Orquesta Sinfónica Nacional de Argentina i Orquesta Nacional de España…. oraz z wieloma innymi słynnymi orkiestrami.
Koncertował w prestiżowych salach koncertowych, m.in. w Carnegie Hall, Alice Tully Hall, w Sali Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, Orchestra Hall w Chicago, Suntory Hall w Tokio, Berliner Philharmonie, Gewandhaus w Lipsku, Teatro Colon w Buenos Aires, Musikverein w Wiedniu, Concertgebouw w Amsterdamie, Royal Festival Hall w Londynie i Festspielhaus w Salzburgu.
Prowadził kursy mistrzowskie w Nowym Jorku, Tokio, Sydney, Buenos Aires, Fort Worth, Bordeaux, Paryżu, Seulu, Pekinie, Brescii, Madrycie, Amsterdamie, Hamamatsu, Montevideo, Mexico City…
Zdobył wielkie uznanie jako juror prestiżowych międzynarodowych konkursów pianistycznych jak m.in. w Warszawie (dziewięć ostatnich edycji Konkursu Chopinowskiego), Leeds, Montrealu, Moskwie (Konkurs Czajkowskiego – w 2002 r. oraz w 2019 r.), A.Rubinsteina w Tel Awiwie, Londynie, Cleveland, Genewie, Hamamatsu, Toronto, Tokio, Takamatsu, Seulu, Salt Lake City, Minneapolis, Santander, Sendai, Astana, Bonn, Bergen, Taipei, Wiedniu, Paryżu, Weimarze, Rio de Janeiro, Manchesterze, Shezhen, Los Angeles, Hilton Head…
W lipcu 2007 r. przewodniczył pracom Jury na prestiżowym konkursie pianistycznym w Cleveland, będąc tym samym pierwszym i jedynym jak dotąd Polakiem zaproszonym do pełnienia funkcji przewodniczącego Jury na międzynarodowych konkursach pianistycznych organizowanych w USA.
5 listopada 2001 roku Piotr Paleczny został zaproszony jako solista do udziału w nadzwyczajnym Koncercie Galowym z okazji 100-lecia Orkiestry Filharmonii Narodowej w Warszawie.
Od 1993 roku jest dyrektorem artystycznym najstarszego istniejącego na świecie festiwalu pianistycznego – Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach-Zdroju, a od 2004 roku pełni także funkcję dyrektora artystycznego Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. I.J. Paderewskiego w Bydgoszczy.
W 2015 roku Narodowy Instytut F.Chopina wydał bardzo oczekiwaną płytę CD nagraną przez Piotra Palecznego, która stała się ogromnym sukcesem wśród krytyków i publiczności.
Piotr Paleczny prowadzi klasę fortepianu w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. Jego uczniowie zdobyli kilkadziesiąt nagród na najważniejszych międzynarodowych i krajowych konkursach pianistycznych.
Ostatnio, w październiku 2021, student Piotra Palecznego – Japończyk Kyohei Sorita, zdobył II Nagrodę na 18. Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim w Warszawie, a wcześniej, w 2005 r. laureatem IV Nagrody 15. Konkursu Chopinowskiego został Takashi Yamamoto.
Obecnie Piotr Paleczny jest również profesorem w Talent Music Academy w Brescii, we Włoszech. Członek komitetu wykonawczego Międzynarodowego Stowarzyszenia Pianistów.
Artysta uhonorowany jest wieloma prestiżowymi odznaczeniami m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz meksykańskim Orderem Aguila Azteca.
We wrześniu 2005 roku Piotr Paleczny został uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem artystycznym – „Złotym Medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.
W marcu 2017 roku Piotr Paleczny otrzymał prestiżowy Dyplom i Tytuł Profesora Honorowego warszawskiego Uniwersytetu Muzycznego F.Chopina.
W kwietniu 2017 roku Zarząd Polskiej Akademii Fonograficznej, w uznaniu jego osiągnięć artystycznych, przyznał mu najbardziej prestiżową nagrodę – „Złotego Fryderyka”.
W 2018 roku Piotr Paleczny otrzymał niezwykłą i wyjątkową nagrodę – Nagrodę im. C.K. Norwida „Dzieło życia”
W 2019 roku – Rząd Japonii przyznał Piotrowi Palecznemu jedno z najwyższych Japońskich odznaczeń – Order Wschodzącego Słońca, Złote Promienie ze Wstęgą. 

Biuro Koncertowe
Filharmonii Podkarpackiej
im. Artura Malawskiego w Rzeszowie
tel. + 48 17 862 85 07
www.filharmonia.rzeszow.pl

Szanowni Państwo,

czy istnieje dzieło operowe bez muzyki? Spektakl bez ruchu scenicznego? W Operze Krakowskiej widzów ogranicza tylko wyobraźnia. „Opera wyobrażona” to inicjatywa kulturalna skierowana do osób z niepełnosprawnością wzroku oraz neuroatypowych, której celem było stworzenie dostępnej, bezpiecznej i twórczej przestrzeni do kontaktu ze sztuką operową.

Dzięki projektowi „Opera wyobrażona”, który trwał od sierpnia do końca grudnia 2025 roku, 152 osoby z niepełnosprawnością wzroku dzięki audiodeskrypcji poznały „Straszny dwór”, „Kopernika”, „Aidę” i „Nową Opowieść Wigilijną”. Ale to nie wszystko. Spektaklom towarzyszyły spacery sensoryczne, dzięki którym widzowie z niepełnosprawnością wzroku mogli wejść na scenę i zapoznać się z dekoracjami za pomocą dotyku. Odbyły się również warsztaty artystyczne, podczas których tworzono maski i omawiano, jak zmienia się mimika twarzy aktorów pod wpływem emocji. Przy okazji spektaklu „Nowa Opowieść Wigilijna” goście wzięli udział w spotkaniu z artystami, które tłumaczone było na język migowy.

Główną ideą „Opery wyobrażonej” było przełamywanie barier w dostępie do kultury oraz budowanie doświadczenia opartego na zmysłach, emocjach i wyobraźni. Jak widać, dla Opery Krakowskiej niezwykle ważna jest dostępność zarówno architektoniczna, jak i komunikacyjna. A uznanie odbiorców jest najlepszym dowodem na to, jak bardzo takie inicjatywy są potrzebne.

Chociaż projekt „Opera wyobrażona” już się zakończył, Opera Krakowska wychodzi naprzeciw potrzebom swoich melomanów i zaprasza na kolejny spektakl z audiodeskrypcją, który odbędzie się 17 marca br. Tym razem będzie to opera „Nabucco” Giuseppe Verdiego w reżyserii Marii Sartovej. Bilety na wydarzenie są dostępne w kasach i na stronie Opery Krakowskiej. Wszystkich zainteresowanych skorzystaniem z audiodeskrypcji organizatorzy zapraszają do kontaktu telefonicznego: (12) 296 62 62 lub mailowego: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript..

Więcej projekcie można się dowiedzieć z reportażu: https://www.youtube.com/watch?v=vJdytD3la4o

Koncert symfoniczny

AB 6 marca 2026 r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
ŁUKASZ BOROWICZ – dyrygent
JANUSZ WAWROWSKI – skrzypce

W programie:
L. van Beethoven – Koncert skrzypcowy D – dur op. 61
L. Różycki – Poemat symfoniczny „Stańczyk” op. 1
R. Strauss – Poemat symfoniczny „Śmierć i wyzwolenie” op. 24

Poemat symfoniczny „Stańczyk” op. 1 jest dziełem zaledwie 20-letniego Ludomira Różyckiego (1884–1953). Prawykonanie utworu miało miejsce 26 lutego 1904 roku i od razu zdobyło uznanie krytyki. Jeden z pierwszych recenzentów napisał:
„Jest to scherzo fantastyczne, pomyślane samodzielnie, pełne zacięcia charakterystycznego i dosadnych efektów barwnych. […] Stańczyk p. Różyckiego jest odczuty i napisany po polsku.”. Tematem kompozycji jest postać błazna królewskiego, znana ze słynnego obrazu Jana Matejki. Różycki eksponuje w dziele dwa rodzaje tematów: polskie, liryczne oraz włoskie, utrzymane w rytmie barkaroli, a jednocześnie operuje motywiką scherzową, ściśle związaną z programem utworu.

Koncert skrzypcowy D-dur op. 61 Ludwiga van Beethovena (1770–1827) powstał w 1806 roku, w okresie największego rozkwitu twórczych sił kompozytora, przypadającego na lata 1804–1810. Utwór został napisany dla Franza Clementa, skrzypka-wirtuoza znanego z fenomenalnej techniki i pięknego brzmienia.
Koncert nie zdobył od razu pełnego uznania publiczności — choć doceniano piękne fragmenty, krytykowano brak pełnej spójności dzieła. Utwór odkryto na nowo dopiero po 40 latach dzięki wykonaniu 13-letniego skrzypka Józefa Joachima, który oprócz zjawiskowej interpretacji dzieła, skomponował kadencje do koncertu, wykonywane do dziś.
Obecnie Koncert skrzypcowy Beethovena należy do najczęściej grywanych dzieł tego gatunku. Przyciąga słuchacza głębokim wyrazem emocji, a skrzypkowi daje możliwość zaprezentowania w pełni swych wirtuozowskich walorów.

Poemat symfoniczny „Śmierć i wyzwolenie” op. 24 skomponował Richard Strauss (1864–1949) zimą 1889/1890 jako pierwszy i zarazem najciekawszy ze swoich poematów symfonicznych. O programowym założeniu tego dzieła pisał sam Strauss w jednym z listów:
„Przed sześciu laty przyszło mi na myśl, by w poemacie muzycznym przedstawić godzinę śmierci człowieka, który dążył do osiągnięcia najwyższych ideałów, a więc chyba artysty.”
„Śmierć i wyzwolenie” pozostało jednym z najbardziej wstrząsających dzieł Straussa (R. Rolland), a równocześnie dość przystępnym dla odbiorcy dzięki wyjątkowo spoistemu połączeniu warstwy realistycznej — czasem wręcz naturalistycznej — z ideową.

ŁUKASZ BOROWICZ
Dyrektor muzyczny oraz Dyrygent-Szef Filharmonii Poznańskiej, I dyrygent gościnny Filharmonii Krakowskiej. Studiował w klasie Bogusława Madeya w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, tam też uzyskał tytuł doktora w dziedzinie dyrygentury pod kierunkiem Antoniego Wita. W latach 2007-2015 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Polskiej Orkiestry Radiowej, a w latach 2006-2021 był I dyrygentem gościnnym Orkiestry Filharmonii Poznańskiej. Został wyróżniony m.in.: Paszportem „Polityki” (2008), Koryfeuszem Muzyki Polskiej (2011), Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida (2013), Nagrodą Tansmana (2014) za wybitną indywidualność muzyczną, Nagrodą Honorową Związku Kompozytorów Polskich (2022).

Jako dyrygent operowy debiutował w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Don Giovannim Mozarta i od tego czasu poprowadził tam ponad 200 przedstawień operowych i baletowych, m.in. premiery Orfeusza i Eurydyki Glucka, Święta wiosny Strawińskiego, Snu nocy letniej Mendelssohna-Bartholdy’ego/Ligetiego, Romea i Julii Prokofiewa oraz Baletów polskich. Dyrygował również premierami: Don Giovanniego, Eugeniusza Oniegina Czajkowskiego, Halki Moniuszki i Króla Rogera Szymanowskiego w Operze Krakowskiej, Czarodziejskiego fletu Mozarta, Rusałki Dvořáka, Zamku Sinobrodego Bartóka oraz Dydony i Eneasza Purcella w Teatrze Wielkim w Łodzi, Króla Rogera w Operze ABAO w Bilbao, Don Giovanniego w Polskiej Operze Królewskiej. Podczas kolejnych edycji Festiwalu Beethovenowskiego zaprezentował 20 zapomnianych oper. Prowadził także koncerty na festiwalach w Pesaro (recital Ewy Podleś) oraz w Szlezwiku-Holsztynie (Halka z Orkiestrą NDR Radiophilharmonie). W 2018 roku poprowadził spektakl Hugenoci Meyerbeera w Opéra Bastille, stając się pierwszym polskim dyrygentem w historii Opery Paryskiej. W 2019 roku Poprowadził premierę Halki (reż. Mariusz Treliński) z udziałem Piotra Beczały w Theater and der Wien (2019) i Teatrze Wielkim – Operze Narodowej (2020). W 2023 roku prawykonał operę Ślepy tor Krzysztofa Meyera w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej.
Dyrygował wieloma orkiestrami, m.in.: Israel Philharmonic, London Philharmonic Orchestra, Royal Philharmonic Orchestra, BBC Scottish Symphony Orchestra, Akademie für Alte Musik, RIAS Kammerchor, WDR Sinfonieorchester, SWR Sinfonieorchester, Bamberger Symphoniker, Deutsche Symphonie-Orchester Berlin, Luzerner Symfonieorchester, Orquestra Titular del Teatro Real, Paris Opera Orchestra, Opéra Orchestre National Montpellier Occitanie, PKF – Prague Philharmonia, Prague Symphony Orchestra FOK, Janáček Philharmonic Orchestra, Los Angeles Philharmonic New Music Group i większością polskich orkiestr symfonicznych.

W sezonie 2025/2026 zadebiutuje z Orquestra de Valencia, Norddeutsche Philharmonie Rostock, poprowadzi nagrania z Bochumer Symphoniker, zadebiutuje na Baltic Opera Festival oraz powróci na koncerty i nagrania do Basque National Orchestra, English Chamber Orchestra, Prague Symphony Orchestra FOK, Pardubice Chamber Orchestra, NOSPR, Polskiej Filharmonii Bałtyckiej, Opery i Filharmonii Podlaskiej, Polskiej Opery Królewskiej, Filharmonii Pomorskiej, Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej oraz Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.
Dyskografia artysty liczy ponad 150 albumów. Nagrał m.in.: koncerty skrzypcowe Grażyny Bacewicz (z Joanną Kurkowicz) dla Chandos, komplet dzieł symfonicznych Andrzeja Panufnika z Polską Orkiestrą Radiową oraz Konzerthausorchester Berlin – uhonorowany Special Achievement Award ICMA 2015 (cpo), komplet dzieł symfonicznych Grażyny Bacewicz z WDR Sinfonieorchester (cpo) oraz Quo vadis Nowowiejskiego z Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej (cpo), nagrodzone ICMA 2018 w kategorii Choral Music. Album Urlicht Samuela Hasselhorna nagrany z Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej (harmonia mundi) zdobył podwójną nagrodę ICMA 2025 (kategorie: Vocal Music oraz Recording of the Year). Nagrania Łukasza Borowicza zostały czterokrotnie wyróżnione nagrodą Diapason d’Or. Łukasz Borowicz prowadzi klasę dyrygentury w Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie.

Janusz Wawrowski - skrzypce, fot. Łukasz Dyczko

Janusz Wawrowski uważany jest za jednego z najbardziej doświadczonych i wyrazistych skrzypków swojego pokolenia. Jego wyjątkowe interpretacje brytyjski The Guardian określił jako „wykonania sięgające granic możliwości”. Artysta koncertował jako solista m.in. w Musikverein w Wiedniu, Wigmore Hall w Londynie, Elbphilharmonie w Hamburgu, Beethoven-Saal w Stuttgarcie, Litewskiej Filharmonii Narodowej w Wilnie, Salle Poirel w Nancy, Kravis Center w West Palm Beach, Teatro Teresa Carreῆo w Caracas, Beethoven Haus w Bonn, Eslite Performance Hall w Taipei, Filharmonii Narodowej w Warszawie, NFM we Wrocławiu, NOSPR w Katowicach oraz Filharmonii im. M. Karłowicza w Szczecinie.
Występował pod batutą wybitnych dyrygentów, takich jak Douglas Bostock, Krzysztof Urbański, Gabriel Chmura, Jerzy Maksymiuk, Giancarlo Guerrero, Jacek Kaspszyk, Daniel Raiskin, Grzegorz Nowak, Patrick Hahn, Conrad van Alphen, Łukasz Borowicz, Monika Wolińska, Mykola Diadiura, Agnieszka Duczmal, Tomáš Netopil, Juozas Domarkas, Ramon Gamba, Antoni Wit, Marta Gardolińska i Modestas Pitrenas.
Jako solista gościł na prestiżowych międzynarodowych festiwalach, m.in. Chopin i jego Europa, Eufonie, Salzburger Festspiele, Odessa Classics, Festiwal Muzyki Polskiej i Festiwal Prawykonań.

Od wielu lat związany jest z wytwórnią Warner Classics, dla której nagrał dziewięć solowych albumów oraz szereg singli. Jego fonograficzny dorobek spotkał się z uznaniem krytyki i przyniósł mu liczne prestiżowe wyróżnienia. Album Chopin Inspirations otrzymał nominację do nagrody Fryderyk 2024. Wydany wcześniej Phoenix został nominowany do ICMA 2021, Preis der Deutschen Schallplattenkritik, Opus Klassik 2021 oraz Fryderyka 2021. Został także ogłoszony albumem miesiąca przez brytyjski Presto Classical i płytą tygodnia w Classic FM w Londynie, Norddeutscher Rundfunk oraz w Programie 2 Polskiego Radia. Janusz Wawrowski jest także dwukrotnym laureatem Fryderyka – w latach 2017 i 2019 – najważniejszej polskiej nagrody fonograficznej.
„Każdy, kto zachwycał się nagraniami Heifetza i Perlmana z tego urzekającego obszaru repertuaru, uzna olśniewające, srebrzyste brzmienie Wawrowskiego za wykonanie tej samej klasy.” — Julian Haylock, BBC Music Magazine

Artysta dokonał licznych prawykonań koncertów skrzypcowych skomponowanych z myślą o nim przez m.in. Tomasza J. Opałkę, Marcina Markowicza, Norberta Paleja, Dariusza Przybylskiego oraz Albenę Petrovic. Z jego inicjatywy powstała też wyjątkowa rekonstrukcja Koncertu skrzypcowego Ludomira Różyckiego – dzieła zaginionego w ruinach Warszawy w 1944 roku.

Za swoją działalność artystyczną i społeczną został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego medalem „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Jest również laureatem Nagrody im. Cypriana Norwida (2019) oraz nominowanym do tytułu „Koryfeusz Muzyki Polskiej – Osobowość Roku” (2018).
W ostatnich latach Janusz Wawrowski aktywnie promuje twórczość Grażyny Bacewicz – jednej z najwybitniejszych postaci polskiej muzyki XX wieku. 5 lutego 2025 roku, w rocznicę urodzin kompozytorki, ukazał się pierwszy album z planowanej serii Violin Odyssey:
Bacewicz Project vol. 1, wydany przez Warner Classics. Znalazły się na nim kompozycje na skrzypce solo oraz VII Koncert na skrzypce i orkiestrę symfoniczną, nagrany z towarzyszeniem Litewskiej Filharmonii Narodowej pod batutą Modestasa Pitrenasa.
W kwietniu 2025 roku wykonanie III Koncertu Grażyny Bacewicz z Orkiestrą Opéra national de Lorraine pod dyrekcją Marty Gardolińskiej było transmitowane przez Radio France Musique.
Janusz Wawrowski jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Gra na skrzypcach Antonio Stradivariego „Polonia” z 1685 roku

Biuro Koncertowe
Filharmonii Podkarpackiej
im. Artura Malawskiego w Rzeszowie
tel. + 48 17 862 85 07
www.filharmonia.rzeszow.pl

27 lutego w Filharmonii Podkarpackiej odbędzie się bardzo interesujący koncert złożony z utworów: Edwarda Griega, Edwarda Elgara i Joanny Wnuk – Nazarowej. Miło mi, że mogę Państwu polecić to wydarzenie wspólnie ze znakomitym dyrygentem dr hab. Jackiem Rogalą, prof. AM w Łodzi, który będzie dyrygował Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Podkarpackiej, a partie solowe wykona Marcin Zdunik, wybitny polski wiolonczelista, solista i kameralista.

Proszę opowiedzieć o utworach, które wykonane zostaną w czasie tego koncertu.
         Rozpoczniemy dziełem czysto romantycznym i wykonamy Dwie melodie elegijne op. 34 Edwarda Griega. W pierwszej części wieczoru usłyszą Państwo jeszcze późnoromantyczny Koncert wiolonczelowy e-moll op.85 Edwarda Elgara, który brzmi trochę jak symfonia, bowiem wymaga dialogu pomiędzy solistą i orkiestrą. Jest to czteroczęściowa, duża forma z krótkimi, ale licznymi kadencjami, To dzieło trudne zarówno dla solisty jak i dla orkiestry, w związku z tym mało kto się decyduje na ten koncert, ale to przepiękna, pełna zadumy muzyka odpowiednia na czas wielkiego postu.
         Drugą część wieczoru wypełni utwór Joanny Wnuk-Nazarowej, który powstał w XXI wieku. Pragnę podkreślić, że jest to niezwykła postać, która rozpoczynała karierę jako dyrygent i kompozytor tworzący muzykę na potrzeby radia, telewizji i filmów. Później długo była dyrektorem Filharmonii Krakowskiej, przez pewien czas była ministrem kultury, a w latach 2000 – 2018 kierowała NOSPR w Katowicach. Jej wizji, sile i upartości zawdzięczamy, że w Katowicach powstała na miarę światową wspaniała siedziba NOSPR z salą o cudownej akustyce.
         Mimo, że była bardzo namawiana, żeby po ukończeniu 70-ciu lat nadal kierować NOSPR-em, ale odmówiła i zajęła się komponowaniem. Skomponowała operę, która została wystawiona w Wawelu, dużo utworów orkiestrowych i na zamówienie mojej filharmonii skomponowała tragikomiczną suitę Siedem grzechów głównych. Jest to pierwszy w historii muzyki tego typu utwór będący suitą orkiestrową, poważny, ale momentami z przymrużeniem oka, a w całości parateatralny. Prawykonaliśmy ten utwór w Kielcach w lutym 2024 roku. W piątek (27. 02.2026 roku) wykonamy ją po raz drugi w Rzeszowie.

Sądzi Pan, że Siedem grzechów głównych Joanny Wnuk-Nazarowej będzie częściej gościć na estradach koncertowych?
         Jestem o tym przekonany, bo to bardzo ciekawe dzieło, a Joanna Wnuk-Nazarowa jest cenioną kompozytorką. To także trochę od niej zależy, bo kiedy dyrektorzy filharmonii pytają ją, który utwór mogą zamieścić w programie, to ona wybiera.

Wiem, że kompozytorka była obecna podczas prawykonania dzieła w Kielcach.
         Oczywiście. Dobrze jest, kiedy kompozytor towarzyszy nam podczas prawykonania utworu, bo prawie zawsze wnosi jakieś drobne korekty. Dla mnie to była bardzo istotna obecność, bo okazało się, że nasz narodowy wydawca nut popełnił błąd w jednej z części i gdyby nie obecność kompozytorki, to tę część gralibyśmy dwa razy za szybko.
Dzięki obecności kompozytorki przywróciliśmy właściwe tempo i właściwą wymowę jednej z części. Podczas prawykonań bardzo ważna jest obecność kompozytorów.

Mam nadzieję, że praca nad przygotowaniem tego dzieła i pozostałych utworów przebiega harmonijnie i zgodnie z planem.
         Pracujemy bardzo efektywnie i szybko. Myślę nawet, że wykonanie dzieła Joanny Wnuk-Nazarowej będzie w Rzeszowie lepsze od prawykonania w Kielcach. Zawsze jak dyrygent przygotowuje świeży utwór, to dopiero poznaje pewne zakamarki. Po tamtym doświadczeniu wiem gdzie są miejsca, które przysparzają orkiestrze problemów, gdzie trzeba zadbać o szczególną kolorystykę, skorygować tempa lub dynamikę.
Przy prawykonaniu w Kielcach wybrałem bardzo trudne dla orkiestry pozostałe utwory i nie miałem na Siedem grzechów głównych tak dużo czasu jak tutaj. Po tamtym doświadczeniu zaproponowałem inny repertuar.

Ukończył Pan z wyróżnieniem studia w zakresie dyrygentury i kompozycji w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Równocześnie studiował Pan na dwóch kierunkach?
          Zdając na uczelnię miałem dylemat co studiować najpierw, bo nie zamierzałem równocześnie studiować obu kierunków. Okazało się, że na krótko zawieszono nabór do klasy dyrygentury i rozpocząłem studia na kompozycji. Dopiero po trzech latach rozpocząłem studia na dyrygenturze. Był okres wspólny, ale na dyrygenturze większość przedmiotów miałem już zaliczonych, bo uczęszczałem na nie podczas studiów kompozytorskich. Równolegle nie byłoby to możliwe.

Marzył Pan wtedy aby być kompozytorem i dyrygentem?
         Wtedy tak myślałem i pewnie bym tak robił, gdyby nie to, że zaabsorbowały mnie ogromnie sprawy organizacyjnego życia muzycznego. Rozpocząłem pracę w Polskim Radiu. Najpierw we Wrocławiu, a później w Warszawie.

Pamiętam, że był Pan szefem Redakcji Muzyki Współczesnej w Programie II Polskiego Radia.
         To było w Warszawie, a wcześniej byłem kierownikiem Redakcji Muzycznej PR we Wrocławiu. Później pracowałem w Ministerstwie Kultury, prowadziłem Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej, Mało miałem czasu na dyrygowanie i komponowanie.
         Jak w 2001 roku zostałem dyrektorem Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach. to już nie było mowy o tym, żeby komponować. Tym bardziej, że po drodze pojawiały się inne rzeczy takie jak powołanie do życia: Zrzeszenia Filharmonii Polskich, gdzie przez trzy kadencje byłem zastępcą przewodniczącego, a drugą jestem przewodniczącym. Dwukrotnie byłem w Radzie do spraw Instytucji Artystycznych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a aktualnie już drugą kadencję jestem w Radzie Uczelni Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Na to nałożyła się jeszcze praca pedagogiczna w Akademii Muzycznej w Łodzi.
          Obowiązków mam tak dużo, że mogę je łączyć jedynie z dyrygowaniem podejmując się gościnnie prowadzenia jednego koncertu w miesiącu. Resztę czasu muszę spędzać w Kielcach. Na komponowanie już nie mam czasu.

Będzie czas dopiero na emeryturze.
         Podobnie jak Joanna Wnuk-Nazarowa marzę, że może wtedy wrócę do pisania muzyki.

Maestro Jacek Rogala podczas koncertu w Filharmonii Podfkarpackiej 28.10.2022r., fot. z archiwum Filharmonii Podkarpackiej.

Pana praca na stanowisku dyrektora Filharmonii Świętokrzyskiej przez 25 lat minęła na budowaniu zespołu i siedziby.
         Budowa nowego budynku zajęła mi dziesięć lat. Dużym wyzwaniem była także budowa wizerunku. Wymaga to stałej aktywności na co dzień.

Wszystko co dotyczy utrzymania budynku, każdy dokument przechodzi przez Pana biurko, bo dyrektor musi go podpisać.
          Poza tym ciągle trzeba się starać o dotacje. Z czasem instytucja się rozrosła do 110 etatów i grupy współpracujących osób. Trzeba organizować pracę orkiestry oraz pracowników administracyjnych i technicznych.

Pod Pana batutą utrwalonych zostało bardzo dużo utworów, w tym prawykonań muzyki polskiej. Znajduje Pan także czas na nagrania w ostatnich latach.
         Faktycznie mam na swoim koncie sporo nagrań. Jak nagrywałem z zespołami radiowymi, to utrwalaliśmy bardzo dużo nowej muzyki polskich kompozytorów, bo byłem dyrygentem gościnnym i zapraszano mnie głównie do rejestrowania współczesnej twórczości. Dokumentowanie dorobku naszych twórców jest głównym celem Polskiego Radia.
         Teraz w każdym sezonie staram się zamawiać jeden lub dwa nowe utwory, które prawykonujemy w Filharmonii Świętokrzyskiej.
Niedawno odbył się u nas Koncert Laureatów Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego „Żeromski 2025”, podczas którego prawykonane zostały utwory trzech laureatów.
         W tej chwili już mniej nagrywam, ale regularnie staram się nagrywać z własną orkiestrą, czyli z Filharmonią Świętokrzyską. Steramy się zdobyć na to pieniądze, bo dotacja wystarcza nam na bieżącą działalność, a nagrywanie płyt jest dość kosztowne. W ostatnich latach udało nam się nagrać dwie płyty: z wszystkimi formami koncertującymi Ryszarda Bukowskiego, zapomnianego już trochę wrocławskiego kompozytora (swego czasu bardzo ważnej postaci polskiego życia muzycznego, a szczególnie we Wrocławiu). Mogliśmy sfinalizować te nagrania dzięki pomocy wdowy po Ryszardzie Bukowskim. Bardzo się cieszę, że niedawno nagraliśmy płytę z muzyką Karola Anbilda, który przez 35 lat był dyrektorem Filharmonii Świętokrzyskiej. Jego zasługi w rozwoju tej instytucji są ogromne, bo to dzięki niemu przetrwała bardzo trudne czasy.
Zapomnieliśmy trochę o tym, że Karol Anbild był kompozytorem. Może dzięki tej płycie ktoś zechce sięgnąć po jego utwory i od czasu do czasu je przypomnieć. W szczególności polecam neoklasyczny, bardzo ciekawy Koncert fortepianowy.
        Jestem dumny, że utrwaliliśmy i przypominamy utwory zapomnianych twórców: Ryszarda Bukowskiego i Karola Anbilda.

Filharmonia Świętokrzyska organizuje bardzo ciekawe festiwale muzyczne.
          Najważniejszym naszym festiwalem są Świętokrzyskie Dni Muzyki, poświęcone muzyce polskiej w różnych odmianach gatunkowych i stylistycznych. Najczęściej jest to muzyka, której nie prezentowaliśmy do tej pory w Kielcach. Nawet jeśli jest to muzyka dawna, to dla festiwalu jest nowa, bo nieznana.
Mamy Festiwal Filmu i Muzyki, poświęcony Mistrzom muzyki, kina i szeroko pojętej sztuki oraz wakacyjny cykl Lato w Filharmonii, który odbywa się przez całe dwa miesiące. Jak tylko możemy to organizujemy go „pod chmurką” na naszym dziedzińcu koncertowym.
Blisko współpracujemy od lat z Międzynarodowym Festiwalem im. Krystyny Jamroz w Busku Zdroju.

Od lat jest Pan pedagogiem Akademii Muzycznej w Łodzi. Aktualnie kieruje Pan Katedrą Dyrygentury i stąd pytanie dotyczące nauki dyrygowania. Nie ma chyba jednej metody. Z każdym studentem trzeba pracować indywidualnie. Student dyrygentury powinien mieć także specjalne predyspozycje.
         Oczywiście, każdy artysta ma inne emocje, inaczej czuje, inaczej buduje dramaturgię. Znajomość partytury i stylu kompozytora jest punktem wyjścia. Kiedyś był taki zwyczaj, że na dyrygenturę przyjmowano osoby, które ukończyły już studia na innym kierunku muzycznym. Chodziło o to, żeby naukę dyrygowania rozpoczynali dojrzali już artystyczne muzycy. Myślę, że to było bardzo dobre.
         Obecnie czasy się zmieniły i przyjmuje się również ludzi bezpośrednio po ukończeniu nauki w liceum muzycznym. Dostrzegam pewne kłopoty w takich sytuacjach. Rozpoczynający studia dyrygentury młody człowiek po maturze musi się naprawdę bardzo poświęcić. Natomiast zgodzę się z panią, że potrzebny jest pewien dar, pewna naturalność.
Możemy nauczyć techniki i pewnych gestów, ale rozpoczynanie frazy, tak zwany auftakt (przedtakt), jeżeli człowiek nie ma tego w talencie, nie otrzymał tego jako daru, to jest niemal niemożliwe, żeby tego nauczyć.
Na wiele kierunków studiów przyjmuje się na podstawie matury, ale na dyrygenturę nadal konieczny jest egzamin i nie wszyscy się dostają.
          To są dosyć drogie studia, bo podczas lekcji dyrygentury student pracuje z trzema pedagogami jednocześnie. Oprócz profesora uczącego dyrygentury potrzebni są jeszcze dwaj etatowi akompaniatorzy. Drugą z komplikacji jest to, że wioliniści, grający na instrumentach dętych czy pianiści okres studiów spędza ze swoim instrumentem, natomiast dyrygent uczy się swojego fachu przy dwóch fortepianach, ale to nie jest właściwy instrument. Student dyrygentury tylko od czasu do czasu ma szanse stawać przed orkiestrą i poznać w jaki sposób jego gest, czy ruch oddziałuje na orkiestrę. Staramy się jak najwięcej takich okazji stwarzać naszym studentom, ale to jest bardzo trudne i kosztowne.

Orkiestra Filharmonii Podkarpackiej pod batutą Jacka Rogali podczas koncertu 01.03.2024, fot. z archiwum Filharmonii Podkarpackiej

Wracając do programów koncertów. Trzeba proponować publiczności bardzo dobre wykonania i nowe utwory.
          Publiczność można zaciekawić nawet trudniejszą współczesną muzyką. Może nie wszystkim się ona spodoba, ale dla dyrygenta, który dostaje partyturę z nowym utworem to także jest niespodzianka.
          Chodzi o to, żeby odkrywać nowe muzyczne lądy, żeby zagłębić się w nowe dźwięki, nowe barwy, odkryć coś, czego nie było. Ja takie koncerty porównuję z wizytami w galeriach plastycznych. W jednym obrazie zafrapuje nas struktura, faktura, w drugim kolor, w trzecim geometria, w czwartym pomysł malarza…
           Z muzyką jest bardzo podobnie. Może nas coś szokować, ale przykuje naszą uwagę , zainteresuje nas i wejdziemy w świat, w którym jeszcze nie byliśmy. Nasza myśli, nasza wyobraźnia podąży w jakimś kierunku.

Czekam na piątkowy wieczór, na Koncert wiolonczelowy Elgara i solistę Marcina Zdunika, ale szczególnie na Siedem grzechów głównych Joanny Wnuk-Nazarowej. Ciekawa jestem jak wygląda muzyczny obraz: pychy, rozpusty, gniewu czy lenistwa.
         To wymaga otwarcia słuchaczy, żeby, słuchali i patrzyli podczas wykonania, jak na sceny teatralne. W tym kierunku otworzyli wyobraźnię.
Nie znajdziemy w tej muzyce pięknych melodii, jak u Brahmsa czy Czajkowskiego, bo po 150-ciu latach od tamtej twórczości, w muzyce odkrywamy zupełnie inne nastroje, zupełnie inne elementy, bo te podstawowe elementy dzieła są dzisiaj zupełnie inne. Pojawia się jakiś rój dźwięków, jakiś kolor, jakiś rytm, a niekoniecznie pięknie zharmonizowana melodia. Od nas zależy jak się nastawimy do słuchania. Trzeba otworzyć swoją wyobraźnię i poddać się temu, co kompozytor chce nam powiedzieć i wtedy możemy przeżyć coś ciekawego.

Gorąco zapraszamy na ten koncert, ale będziemy mogli także oklaskiwać Pana w Rzeszowie ponownie i to już niedługo w zupełnie innym programie.
        W kwietniu wystąpimy z Olgą Bończyk, znaną aktorką, piosenkarką i moją przyjaciółką od czasów licealnych. Bardzo sobie ją cenię, bo rzadko się zdarza, żeby aktorka i piosenkarka miała za sobą całą ponad 17-letnią edukację muzyczną. Przez wiele lat była pianistką, potem również śpiewaczką. Olga ma ogromną kulturę śpiewu, poczucie frazy i jest niezwykle profesjonalna.
         Rozpoczynała w zespole Spirituals Singer Band i nawet muzyka gospelowa czy jazzowa nie są jej obce.
W tej chwili współpracuje ze świetnym triem: Piotrem Brąglem, Andrzejem Święsem i Krzysztofem Szmańdą. W programie koncertu znajdą się znane przeboje z drugiej połowy XX wieku w zupełnie nowych jazzowych aranżacjach świetnie zrobionych przez Piotra Brągla.
         W nowych aranżacjach te dawne piosenki brzmią pięknie i zupełnie inaczej. Premiera tego programu odbyła się w Kielcach i już trzeci rok pojawiamy się od czasu do czasu w polskich filharmoniach i jesteśmy gorąco przyjmowani. Występ w Rzeszowie poprzedzi koncert w Gorzowie, a w tym roku mieliśmy już koncert w Koszalinie.
          To jest dla mnie miła odmiana, ale to także jest muzyka naszych czasów. Inna gatunkowo i stylistycznie, ale też wymagająca. To jest też wyzwanie dla mnie i dla Zespołu Arso Ensemble.
           Zapraszam gorąco do Filharmonii Podkarpackiej na dwa różnorodne koncerty 27 lutego i 28 kwietnia 2026 roku

Dziękuję za rozmowę.
          Ja także bardzo dziękuję

Zofia Stopińska

Koncert symfoniczny

AB 27 lutego 2026 r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
JACEK ROGALA – dyrygent
MARCIN ZDUNIK – wiolonczela

W programie:
E. Grieg – 2 melodie elegijne op. 34
E. Elgar – Koncert wiolonczelowy e-moll op. 85
J. Wnuk Nazarowa – 7 Grzechów Głównych

Edward Grieg (1843–1907) ukończył Dwie melodie elegijne op. 34 w 1880 roku. Ten dwuczęściowy utwór przeznaczony jest na orkiestrę smyczkową i stanowi częściową aranżację wcześniejszego cyklu 12 Melodii op. 33, skomponowanego pierwotnie na głos solowy i fortepian. Dwie melodie elegijne z opusu 34 opatrzył Grieg tytułami: Zranione serce oraz Ostatnia wiosna. Obie części niosą ze sobą charakterystyczną dla norweskiego kompozytora nutę nostalgii i zadumy, a jednocześnie przesycone są subtelną nadzieją i optymizmem.

Edward Elgar (1857–1934) skomponował Koncert wiolonczelowy e-moll op. 85 bezpośrednio po zakończeniu I wojny światowej, w okresie, gdy jego twórczość nie cieszyła się już tak dużą popularnością wśród publiczności. Prawykonanie utworu nie należało do udanych, a sam koncert przez pewien czas pozostawał niedoceniony. Dopiero nagranie dokonane w latach 60. XX wieku przez Jacqueline du Pré przyczyniło się do przywrócenia dziełu należnego miejsca w repertuarze koncertowym.
Obecnie utwór uznawany jest przez wielu krytyków za dzieło przełomowe w literaturze wiolonczelowej. Cechuje go kontemplacyjny, elegijny charakter, wyczuwalny już od pierwszych akordów intonowanych przez wiolonczelę. Instrument solowy został potraktowany w sposób mistrzowski, a orkiestra towarzyszy mu subtelnie, choć z wyraźną siłą wyrazu.

Joanna Wnuk-Nazarowa (ur. 1949) jest cenioną polską kompozytorką, dyrygentką, przez wiele lat była wykładowczynią Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie. Studiowała dyrygenturę i kompozycję pod kierunkiem Krzysztofa Pendereckiego.
Prawykonanie utworu Siedem grzechów głównych Joanny Wnuk-Nazarowej odbyło się w 2024 roku w Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach, pod batutą Jacka Rogali. Dzieło przeznaczone jest na dużą orkiestrę symfoniczną. Utwór ma formę tragikomicznej suity i zawiera ironiczną oraz sarkastyczną interpretację podstawowych ludzkich wad, ujętą w siedmiu częściach: Pycha, Zazdrość, Rozpusta, Chciwość, Gniew, Obżarstwo oraz Lenistwo.

JACEK ROGALA
Jest absolwentem wrocławskiej Akademii Muzycznej, w której z wyróżnieniem ukończył studia: kompozytorskie pod kierunkiem Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil (1990) oraz dyrygenckie pod kierunkiem Marka Pijarowskiego (1992).

Od roku 2001 jest dyrektorem Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach i festiwali: Świętokrzyskie Dni Muzyki, Lato w Filharmonii, Festiwal Filmu i Muzyki. W 2012 zainaugurował działalność kieleckich filharmoników w nowej siedzibie, której budową był pochłonięty przez dekadę.
W latach dziewięćdziesiątych był asystentem dyrygenta we wrocławskiej Operze, a także współpracował jako stały gościnny dyrygent z Orkiestrą Capella Bydgostiensis. Następnie przebywał na stypendium dyrygenckim im. Artura Rodzińskiego w The Cleveland Symphony Orchestra. W tym okresie pracował w Redakcji Muzycznej Polskiego Radia we Wrocławiu, był pełnomocnikiem Ministra Kultury i Sztuki do spraw muzyki, a następnie kierował Redakcją Muzyki Współczesnej Programu II Polskiego Radia. W 1999 sprawował kierownictwo artystyczne Dni Grażyny Bacewicz – festiwalu PR i TVP.

W latach 2000-2007 był prezesem, a do roku 2010 – wiceprezesem zarządu Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM), w którym kierował także Konkursem Muzyki XX i XXI Wieku dla Młodych Wykonawców. Udziela się jako juror konkursów wykonawczych i członek komisji programowych festiwali (m.in. Światowe Dni Muzyki Wrocław 2014, Międzynarodowy Konkurs Dyrygentów w Bukareszcie 2013-2019, I Konkurs Wiolonczelowy im. D. Połońskiego w Łodzi 2021, Ogólnopolski Konkurs Młodych Dyrygentów w Białymstoku 2022). Jest autorem książki Muzyka polska XX wieku wydanej przez PWM (2000). Przez kilkanaście lat prowadził działalność dydaktyczną na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Obecnie jest kierownikiem Katedry Dyrygentury i profesorem Akademii Muzycznej w Łodzi.
Od 2019 jest członkiem Rady Uczelni Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Był członkiem Rady do spraw Instytucji Artystycznych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pierwszej i trzeciej kadencji. Od 2012 był wiceprzewodniczącym, a od 2021 jest przewodniczącym Zrzeszenia Filharmonii Polskich.

Dokonał wielu prawykonań i nagrań radiowych oraz filmowych. Jego nagrania kompozycji 3 dla 13 Pawła Mykietyna (POR) oraz Concerto á rebours Tadeusza Wieleckiego (NOSPR) zwyciężyły
na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1995 i 1999), a płyta z nagraniem utworu 3 dla 13 w roku 2009 otrzymała nagrody Fryderyk w dwóch kategoriach: Album Roku Muzyka Współczesna oraz Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej. Z Orkiestrą Filharmonii Świętokrzyskiej dokonał nagrań płytowych, w tym m.in. czteroczęściowy cykl pt. Album Polski, We Are From Here z muzyką Włodka Pawlika, Muzyka na otwarcie z utworami zamówionymi u polskich kompozytorów na pierwszy koncert w nowej siedzibie Filharmonii Świętokrzyskiej oraz premierowe nagrania kompozycji Ryszarda Bukowskiego i Karola Anbilda.

W latach 2007-2011 poprowadził prapremiery pięciu baletów współczesnych wyprodukowanych przez Filharmonię Świętokrzyską i Kielecki Teatr Tańca, w tym: Zdarzyło się w Jeruzalem K. Dębskiego i Pinokio M. Weinberga (premiera polska). Od roku 2013 we współpracy Filharmonii Świętokrzyskiej z UMFC w Warszawie prowadził spektakle w cyklu „Opera w Filharmonii” (W. A. Mozart, P. Czajkowski). Na swym koncie ma koncerty na wielu renomowanych festiwalach i konkursach w Europie, Azji i obu Amerykach. Jest także kompozytorem muzyki symfonicznej, kameralnej, chóralnej i elektronicznej. Jego utwory, poza Polską, wykonywane były w wielu krajach Europy i w Ameryce Północnej.
Otrzymał brązowy medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a za propagowanie polskiej muzyki współczesnej – nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAIKS.

MARCIN ZDUNIK
Polski wiolonczelista, solista i kameralista. Wykonuje muzykę od renesansu po dzieła najnowsze, improwizuje, aranżuje i komponuje. Jest zapraszany do udziału w prestiżowych festiwalach muzycznych – BBC Proms w Londynie, Progetto Martha Argerich w Lugano oraz Chopin i Jego Europa w Warszawie.

Wystąpił jako solista na estradach wielu renomowanych sal, m.in. Carnegie Hall w Nowym Jorku, Konzerthaus w Berlinie, Cadogan Hall w Londynie i Rudolfinum w Pradze. Wielokrotnie partnerowały mu znakomite zespoły – m.in. Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Narodowej w Warszawie, Buffalo Philharmonic Orchestra, Orchestre National des Pays de la Loire, Praska Orkiestra Kameralna, European Union Chamber Orchestra, Orkiestrą Sinfonia Varsovia i City of London Sinfonia, a także wybitni dyrygenci – np. Andrzej Boreyko, JoAnn Falletta, Antoni Wit i Andres Mustonen. Ważną rolę w jego życiu artystycznym odgrywa współpraca z inspirującymi muzykami, m.in. z Nelsonem Goenerem, Rafałem Blechaczem, Krzysztofem Jakowiczem, Bomsori Kim, Jakubem Józefem Orlińskim, Szymonem Nehringiem, Aleksandrem Dębiczem, Katarzyną Budnik i Jakubem Jakowiczem. W ramach festiwalu Chamber Music Connects the World miał przywilej koncertować wspólnie z Gidonem Kremerem i Yuri Bashmetem.

W sezonie artystycznym 2016/17 był artystą rezydentem Filharmonii Narodowej w Warszawie. Był wielokrotnie nagradzany na międzynarodowych konkursach i festiwalach muzycznych. W 2007 roku został laureatem I nagrody, Grand Prix oraz 9 innych nagród w VI Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. W 2008 roku reprezentował Polskie Radio w Bratysławie na Międzynarodowym Forum Młodych Wykonawców organizowanym przez Europejską Unię Radiową (EBU) zwyciężając i zdobywając tytuł New Talent 2008. W 2009 roku otrzymał nagrodę Gwarancja Kultury przyznaną przez TVP Kultura.

W czerwcu 2009 roku ukazała się debiutancka płyta Marcina Zdunika zrealizowana z udziałem Orkiestry Kameralnej Wratislavia, pod kierownictwem Jana Staniendy, zawierająca m.in. nagrania dwóch koncertów wiolonczelowych J.Haydna. Za płytę tę otrzymał nagrodę Fryderyk 2010. Zdunik na płyty nagrał także również komplet utworów na wiolonczelę i fortepian Roberta Schumanna (z pianistką Aleksandrą Świgut; NIFC 2014), „Fantazję na wiolonczelę i orkiestrę” M.Weinberga (z Orkiestrą Sinfonia Varsiovia pod dyr. A.Mustonena; TWON 2015), muzykę kameralną Fryderyka Chopina (Chopin. Chamber Music; z pianistą Szymonem Nehringiem i altowiolistą Ryszardem Groblewskim, NIFC 2020) oraz szereg kompozycji kameralnych. Dwupłytowy album Bach Stories został nagrany przy współudziale pianisty Aleksandra Dębicza i wydany nakładem firmy Warner Classics. Dwie spośród ostatnich płyt Zdunika uhonorowane zostały nagrodą Fryderyk: album Words of Mystery zarejestrowany wspólnie z Zespołem Śpiewaków Miasta Katowice Camerata Silesia pod dyr. Anny Szostak oraz nagranie II Koncertu wiolonczelowego Pawła Mykietyna, w którym artysta współpracował z Orkiestrą Narodowego Forum Muzyki we Wrocławiu pod dyrekcją Bassema Akiki. Marcin Zdunik dokonał również wielu nagrań dla Polskiego Radia i Telewizji oraz dla Radia Słowackiego.

W działalności artystycznej Marcina Zdunika ważną rolę odgrywa kompozycja. W ostatnich latach powstał m.in. Koncert wiolonczelowy „Ghosts of the past” (2021), napisany na zamówienie Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia Amadeus pod dyrekcją Anny Duczmal – Mróz, Kwartet fortepianowy (2022), kantata Cor Jesu na tenor, chór i orkiestrę (2024), Trio fortepianowe (2024), utwór Da Pacem Domine na wiolonczelę solo i siedem wiolonczel, szereg kompozycji solowych i muzyka do spektakli teatralnych.

Zdunik kształcił się pod kierunkiem wybitnych muzyków – Andrzeja Bauera i Juliusa Bergera. Wiedzę muzykologiczną zgłębiał podczas studiów w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego pod kierunkiem prof. Szymona Paczkowskiego. Praca magisterska „Bach w poszukiwaniu ideału. Cztery wersje Pasji Janowej BWV 245” otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie im. Zofii Lissy. Marcin Zdunik jest laureatem Stypendium dla wybitnych młodych naukowców przyznawanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2016-2019).

Artysta prowadzi klasy wiolonczeli w Akademii Muzycznej w Gdańsku i w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie.
W kwietniu 2021 otrzymał tytuł profesora sztuki w dyscyplinie sztuki muzyczne, zaś w 2020 przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznakę honorową Zasłużony dla Kultury Polskiej.

Marcin Zdunik - wiolonczela, fot. z arch. Filharmonii Podkarpackiej

Biuro Koncertowe
Filharmonii Podkarpackiej
im. Artura Malawskiego w Rzeszowie
tel. + 48 17 862 85 07
www.filharmonia.rzeszow.pl

Mamy wspaniałą wiadomość! 

Zespół Muzyki Dawnej HORTUS MUSICUS Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu
zdobył Srebrną Harfę Eola w kategorii zespołów instrumentalnych, podczas 46. Międzynarodowego Festiwalu Zespołów Muzyki Dawnej Schola Cantorum im. Tadeusza Krokosa, który odbył się w dniach 17–22 lutego w Kaliszu.

Zespół Muzyki Dawnej HORTUS MUSICUS Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu, podczas 46. Międzynarodowego Festiwalu Zespołów Muzyki Dawnej Schola Cantorum im. Tadeusza Krokosa w Kaliszu.

To wyjątkowe wyróżnienie otrzymaliśmy w gronie znakomitych zespołów z Polski i z zagranicy.Festiwal, który odbył się w Kaliszu, od lat należy do najbardziej prestiżowych wydarzeń poświęconych muzyce dawnej, będąc miejscem spotkań młodych artystów i wybitnych autorytetów tej dziedziny.

Podczas konkursu zespół zaprezentował 7 utworów.

Pan Tomasz Nowakowski odbiera nagrodę dla mieleckiego zepołu.

Nagroda jest efektem ogromnej pracy całego zespołu oraz inspirującego prowadzenia przez naszego kierownika artystycznego Tomasza Nowakowskiego.

Serdecznie dziękujemy Tomaszowi Nowakowskiemu za opiekę artystyczną, wiedzę i motywację 

Dziękujemy jury, organizatorom oraz wszystkim, którzy nas wspierają i kibicują HORTUSOWI MUSICUSOWI 

Ta nagroda dodaje nam skrzydeł i motywuje do dalszej pracy z jeszcze większą pasją.

Dziękujemy, że jesteście z nami! 

*Zdjęcia:
Foto Błażej Krawczyk / Calisia.pl
Foto Mariusz Hertman / CKIS.KALISZ.PL