AB 23 stycznia 2026r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
ŁUKASZ KSOBIRAJ – dyrygent
BARTŁOMIEJ NIZIOŁ – skrzypce

W programie:
A. Dvořák – Uwertura „Karnawał” op. 92
H. Wieniawski – II Koncert skrzypcowy d – moll op. 22
G. Bizet – Suita nr 1 oraz Suita nr 2 z opery Carmen

Uwertura koncertowa Karnawał op. 92 (1891) Antonína Dvořáka (1841-1904) stanowi, wraz z uwerturami Na łonie przyrody i Otello, część muzycznego tryptyku. Celem kompozytora było ukazanie trzech potężnych uczuć, które mogą zawładnąć ludzką duszą: samotności, radości życia oraz miłości skażonej zazdrością. W najbardziej znanej i najczęściej wykonywanej części cyklu – właśnie Karnawale – żywiołowa melodyka, pulsujący rytm i efektowna orkiestracja wyrażają radosną afirmację życia.

ŁUKASZ KSOBIRAJ
Absolwent Akademii Muzycznej im. I. J .Paderewskiego na kierunku dyrygentura operowo-symfoniczna. Studia licencjackie ukończył w klasie prof. AM Jerzego Koska natomiast studia magisterskie na specjalności dyrygentura symfoniczna pod kierunkiem prof. AMP Przemysława Neumanna oraz na specjalności dyrygentura operowa pod kierunkiem prof. Warcisława Kunca.

Dyrygent uczestniczył w cyklicznych warsztatach „Pracownia fagocisty” odbywających się na Akademii Muzycznej w Poznaniu, dwukrotnie prowadząc koncerty finałowe. Muzyk ma również na swoim koncie współpracę z takimi zespołami jak Orkiestra Akademii Muzycznej w Poznaniu, Orkiestra Filharmonii Dolnośląskiej w Jeleniej Górze, Orkiestra Filharmonii Sudeckiej w Wałbrzychu, Orkiestra Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie, Orkiestra Filharmonii im. Tadeusza Szeligowskiego w Poznaniu, Orkiestra Filharmonii im. Stanisława Moniuszki w Koszalinie, Orkiestra Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie, Orkiestra Opery i Filharmonii Podlaskiej im. Stanisława Moniuszki w Białymstoku, Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa, Orkiestra Filharmonii Zielonogórskiej im. Tadeusza Bairda, Orkiestra Filharmonii Śląskiej im. Henryka Mikołaja Góreckiego, Toruńska Orkiestra Symfoniczna, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej czy zespół Sepia Ensamble. Dyrygent miał też okazję współpracować w roli asystenta z takimi dyrygentami jak Jerzy Kosek, Aleksander Gref czy Przemysław Neumann. Współprowadził wykonanie Symfonii na 104 perkusistów Marty Ptaszyńskiej na inauguracji 45 Festiwalu „Poznańska Wiosna Muzyczna”. Przygotowywał również prawykonania kompozycji polskich twórców m.in: Agnieszki Zdrojek-Suchodolskiej, Artura Kroschla.

Dyrygent brał także udział w licznych kursach dyrygenckich m.in. z Tadeuszem Strugałą, Jackiem Delektą czy Wojciechem Rodkiem. Łukasz Ksobiraj został laureatem Ogólnouczelnianego Konkursu Dyrygenckiego Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu oraz nagrody specjalnej – koncertu z Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej im. Tadeusza Szeligowskiego. Jest również laureatem III nagrody na III Ogólnopolskim Konkursie Studentów Dyrygentury im. Adama Kopycińskiego we Wrocławiu oraz I nagrody na VIII Ogólnopolskim Konkursie Młodych Dyrygentów im. Witolda Lutosławskiego w Białymstoku.

Łukasz Ksobira - dyrygent, fot. z arc. Filharmonii Podkarpackiejj

BARTŁOMIEJ NIZIOŁ
Urodził się w 1974 roku w Szczecinie. Grę na skrzypcach rozpoczął w wieku 5 lat. Ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Poznaniu w klasie prof. Jadwigi Kaliszewskiej, a następnie kontynuował naukę u prof. Pierre’a Amoyala w Conservatoire de Lausanne.Jest laureatem pierwszych nagród w prestiżowych konkursach skrzypcowych, m.in. Międzynarodowego Konkursu im. H. Wieniawskiego w Poznaniu (1991), Konkursu Eurowizji w Brukseli oraz konkursów w Adelajdzie, Pretorii i Paryżu.

Od blisko czterech dekad koncertuje na całym świecie, występując zarówno jako solista, jak i kameralista.
Od 1995 roku mieszka w Szwajcarii. Był koncertmistrzem Orkiestry Tonhalle w Zurychu (1997–2003), a od 2003 roku pełni tę funkcję w orkiestrze opery zuryskiej (Opernhaus Zürich).

Od 2008 roku jest profesorem Hochschule der Künste Bern.
Zasiadał w jury najważniejszych konkursów skrzypcowych, m.in. Konkursu im. H. Wieniawskiego, Konkursu im. T. Wrońskiego na skrzypce solo, Premio Paganini w Genui oraz Konkursu im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Pełni również funkcję wiceprezesa Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego.

Jest laureatem pięciu nagród Fryderyk za nagrania utworów Henryka Wieniawskiego, Grażyny Bacewicz, Eugène Ysaÿe’a, Karola Lipińskiego i Karola Szymanowskiego. W 2015 roku otrzymał prestiżową nagrodę Echo Klassik za album nagrany ze Spyros Piano Trio.

Artysta ma w dorobku ponad 20 albumów. Wkrótce ukaże się jego najnowsza płyta, na której wraz z Wrocławską Orkiestrą Barokową dokonał pierwszego nagrania wszystkich koncertów skrzypcowych Feliksa Janiewicza.

Bartłomiej Nizioł jest honorowym ambasadorem Szczecina i laureatem nagrody Prezydenta Miasta Poznania.

Gra na skrzypcach Guarneri del Gesù z 1727 roku. 

Biuro Koncertowe
Filharmonii Podkarpackiej
im. Artura Malawskiego w Rzeszowie
tel. + 48 17 862 85 07
www.filharmonia.rzeszow.pl

Miło mi zaprosić Państwa na spotkanie z panem Marianem Mosiorem - klarnecistą, aranżerem, pedagogiem oraz wspaniałym, życzliwym człowiekiem. Ten znakomity artysta muzyk związany jest od 60. lat z Filharmonią Podkarpacką, najpierw przez ponad trzy dekady jako członek orkiestry, a później meloman. Od lat spotykamy się często w piątkowe wieczory w Filharmonii Podkarpackiej przed koncertami albo w przerwach, ale przed laty miałam szczęście oklaskiwać Mariana Mosiora jako solistę, kameralistę i muzyka orkiestrowego naszej Filharmonii.

Naszą rozmowę rozpoczynamy od wspomnień. Naukę gry na klarnecie rozpocząłeś w Rzeszowie.

        Wychowało mnie rzeszowskie środowisko muzyczne. W Rzeszowie ukończyłem średnią szkołę muzyczną w klasie klarnetu prof. Stefana Kielara, a moimi kolegami byli związani później z Filharmonią: Antoni Walawender, Józef Nawojski, Edward Sondej – pięć lat chodziliśmy do jednej klasy w Średniej Szkole Muzycznej w Rzeszowie.
        W 1962 roku odbył się w Warszawie Ogólnopolski Konkurs Średnich Szkół Muzycznych, w którym zdobyłem II miejsce, bo to był konkurs dla instrumentów dętych drewnianych i pierwsze zajęła flecistka. Dzięki temu udało mi się dostać na studia na Wydziale Instrumentalnym w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie.

Po studiach postanowiłeś wrócić w rodzinne strony.

        Pod koniec studiów dowiedziałem się, że jest zapotrzebowanie na klarnecistę w Rzeszowie. Po rozmowie z profesorem postanowiłem złożyć odpowiednie dokumenty i starać się o przyjęcie do Orkiestry Symfonicznej w Rzeszowie. Przesłuchania zakończyły się dla mnie pomyślnie i w 1965 roku rozpocząłem pracę.
        Nie była to moja pierwsza praca, bo podczas studiów w PWSM w Warszawie, przez dwa lata grałem w Orkiestrze Reprezentacyjnej Wojska Polskiego w Warszawie, ale nie w zespole marszowym tylko w koncertowym. To była prawdziwa szkoła gry w orkiestrze. Dęte instrumenty: flety, klarnety , oboje i fagoty grały bardzo trudne partie (odpowiadające pierwszym i drugim skrzypcom w orkiestrze symfonicznej). Jak zostałem członkiem Orkiestry Symfonicznej w Rzeszowie, to wszystko wydawało mi się łatwiutkie do grania.

Przez wiele lat byłeś muzykiem tego zespołu i dlatego proszę o wspomnienia. Opowiedz o orkiestrze, swoich szefach i kolegach.

       Do pracy przyjmował mnie ówczesny dyrektor Józef Maroń, którego starania i wytrwałość przyczyniły się do powstania obecnej siedziby Filharmonii. Pomimo, że byłem młodym muzykiem wkrótce zostałem wybrany do rady zakładowej oraz rady artystycznej i dość długo działałem społecznie.
Dyrektorem artystycznym i dyrygentem był Janusz Ambros, a drugim dyrygentem był Tadeusz Chachaj.
        Później przyszedł czas na zmiany. W 1970 roku odszedł Tadeusz Chachaj, w następnym roku Józef Maroń przeszedł na stanowisko zastępcy dyrektora, a rok później odszedł z Rzeszowa Janusz Ambros i na stanowisku II dyrygenta zatrudniony został Andrzej Jakubowski.
        Wtedy też dyrektorem i dyrygentem naszej orkiestry został Stanisław Michalek. Bardzo go ceniłem i lubiłem grać pod jego batutą, bo był świetnym muzykiem. Pamiętam jak znakomicie przygotował wykonanie Carmina Burana Carla Orffa. Wystąpiliśmy z tym utworem najpierw w Rzeszowie, a później w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Gorąco nas przyjęła w Warszawie publiczność, a wysoki poziom orkiestry i dyrygenta pochwalił w recenzji Andrzej Chłopecki, któremu szczególnie podobało się wykonanie Suity Artura Malawskiego.
        Później szefami artystycznymi naszej orkiestry byli: Andrzej Rozmarynowicz, Bogdan Olędzki, Józef Radwan, Adam Natanek…
Zapraszani byli także do prowadzenia koncertów znakomici dyrygenci polscy i zagraniczni.

Do 1974 roku siedzibą Orkiestry Filharmonii Podkarpackiej był Wojewódzki Dom Kultury w Rzeszowie.

         Doskonale pamiętam warunki, w jakich pracowaliśmy w Wojewódzkim Domu Kultury w Rzeszowie – garderoby w piwnicach z wieszakami, na scenie sali, w której odbywały się próby i koncerty zawieszone były miękkie kotary, stąd dźwięk był bardzo surowy i delikatnie mówiąc akustyka była trudna.
        Bywały różne proporcje brzmieniowe, ponieważ w obsadzie orkiestry, a szczególnie w instrumentach smyczkowych brakowało skrzypków, altowiolistów, wiolonczelistów. Dopiero w późniejszych latach zaczęli być doangażowywani grający na instrumentach smyczkowych muzycy z Ukrainy, a także zatrudnieni zostali bardzo dobrzy polscy wioliniści i te proporcje uległy zmianie.
        W ostatnich dekadach w smyczkach jest pełna obsada i angażowani są młodzi, świetni muzycy po studiach. Tak samo jest w grupie instrumentów dętych i perkusji. Miło słuchać brzmienia orkiestry podczas koncertów.

Dosyć długo trwała budowa gmachu Filharmonii Podkarpackiej.

        Mnóstwa zabiegów i starań wymagało zaprojektowanie i budowa gmachu filharmonii. Pamiętam, że podczas uroczystości położenia kamienia węgielnego pod ten gmach grał Tosiek Walawender.
        Jak w 1974 roku przenieśliśmy się do nowej siedziby warunki się zmieniły. Poszczególne grupy instrumentów mają swoje garderoby z szafkami, korytarze są przestronne, a sala koncertowa znakomita, słynąca z doskonałej akustyki.

Lata 70. XX wieku, Kwintet dęty w składzie:  Leon Koczewski - flet, Ludwik Sowiński - obój, Stanisław Turczyn - waltornia, Bolesław Antoniak - fagot, Marian Mosior - klarnet, fot. z arch. Filharmonii Podkarpackiej.

Przeglądając programy koncertów zauważyłem, że wielokrotnie występowałeś jako solista podczas koncertów symfonicznych.

        Często miałem okazję grać partie solowe z towarzyszeniem orkiestry. Na zakończenie studiów w PWSM w Warszawie przygotowałem m.in. Koncert klarnetowy Wolfganga Amadeusa Mozarta, który najpierw wykonałem z Orkiestrą Filharmonii Narodowej. W 1966 roku wykonałem ten koncert z towarzyszeniem orkiestry w WDK w Rzeszowie. Prawie każdego roku lub co dwa lata grałem w Rzeszowie koncerty solowe na klarnet. Po koncercie Mozarta grałem m.in. koncerty: Carla Stamitza, Carla Marii von Webera, Preludia taneczne Witolda Lutosławskiego… Dużo koncertowałem z orkiestrą.

Podkreślmy, że koncerty odbywały się nie tylko w Rzeszowie.

        Orkiestra często występowała z koncertami na terenie naszego województwa w: Sanoku, Krośnie, Jarosławiu, Przemyślu, Tarnobrzegu… Przez pewien czas, prawie co roku wyjeżdżaliśmy z koncertami do Ciechocinka w ramach Festiwalu Orkiestr Symfonicznych.
         Wyjeżdżaliśmy także na Węgry, do Czechosłowacji, Bułgarii, Ukrainy. Dosyć długo Filharmonia Rzeszowska utrzymywała kontakty z Filharmonią w Szumen w Bułgarii. Tamtejsza orkiestra koncertowała u nas, a my występowaliśmy w Szumen. Była też wymiana muzyków solistów. Pamiętam, że nasza rada artystyczna wytypowała na kilka koncertów w Szumen – Józia Nawojskiego (trąbka), Witka Staszczyszyna (puzon) i mnie (klarnet). Byliśmy tam cały miesiąc, stąd był czas na odpoczynek, zwiedzanie i wiele atrakcji.
         W latach 70-tych ubiegłego wieku, prężnie działał w Filharmonii Rzeszowskiej kwintet dęty w składzie: Leon Koczewski – flet, Marian Mosior – klarnet, Ludwik Sowiński- obój, Bolesław Antoniak – fagot i Stanisław Turczyn – waltornia. Koncertów kameralnych było dużo, bo działały jeszcze w tym czasie kwartet smyczkowy, trio fortepianowe.
        Pragnę podkreślić, że przez cały czas mojej pracy w Filharmonii, w zespole panowała dobra, sprzyjająca pracy atmosfera. Jedynie na początku, przez pewien czas orkiestra podzielona była na dwie grupy – jedni woleli współpracować z dyrektorem artystycznym Januszem Ambrosem, a drudzy z Tadeuszem Chachajem. Moim zdaniem obaj byli bardzo dobrymi, utalentowanymi muzykami i dyrygentami, chociaż ich upodobania różniły się. Dyrektor Ambros obdarowany został przez naturę słuchem absolutnym, był bardzo pracowitym i precyzyjnym dyrygentem dbającym o każdy szczegół, a w centrum jego zainteresowań była muzyka poważna.
         Pan Tadeusz Chachaj był także wspaniałym dyrygentem i aranżerem, był bardzo przedsiębiorczy i ogromną wyobraźnią. Z jego inicjatywy, z orkiestry symfonicznej wyłoniony został big-band, dla którego Tadeusz Chachaj aranżował różne utwory.
         Grałem w Orkiestrze Filharmonii Rzeszowskiej ponad 30 lat. Jak przeszedłem na emeryturę to został przyjęty mój uczeń Wiesio Brudek, ale po kilku latach wyjechał do Sanoka, a z kolei jego miejsce zajął mój syn Robert Mosior, który do tej pory jest członkiem Orkiestry Filharmonii Podkarpackiej.

Robert Mosior jest znakomitym klarnecistą i z pewnością jesteś z niego dumny.

         Oczywiście, że jestem dumny i chcę się pochwalić osiągnięciami syna, bo Robert w 1987 roku zdobył II miejsce w Międzynarodowym Konkursie Klarnetowym im. C. M. Webera w Warszawie, a w 1989 roku wygrał w Międzynarodowym Konkursie Klarnetowym im. K. Kurpińskiego we Włoszakowicach. Uczestniczyło w tym konkursie 31 klarnecistów z całego świata i jurorzy przyznali I miejsce Robertowi.
         W rodzie Mosiorów Robert jest trzecim klarnecistą, bo drugim byłem ja, a pierwszym był mój tato, znanym klarnecistą i saksofonistą.
         Przypomina mi się ciekawa historia z mojej młodości. Warunkiem przyjęcia do szkoły muzycznej było wtedy posiadanie własnego instrumentu. Rozpoczynając naukę grałem na starym, przedwojennym instrumencie taty, z bardzo prymitywnymi klapami i poduszkami. Przez pond rok męczyłem się ćwicząc na nim. Dopiero później, grając z wujkami w rodzinnym zespole na weselach i zabawach, odłożyłem trochę pieniędzy i mogłem już kupić sobie lepszy instrument średniej klasy. Natomiast Robert rozpoczynał naukę na bardzo dobrych instrumentach i szybko robił postępy.

Grupa klarnetów z lat 70. i późniejszych. U dołu Marian Mosior, u góry: Wiesław Król, Józef Buda i Kazimierz Markowicz, fot. z arch. Filharmonii Podkarpackiej

Nie można pominąć faktu, że długo byłeś także kierownikiem muzycznym „Resovii Saltans”.

         Z wielką przyjemnością wspominam ten czas. Oprócz koncertów w Polsce często występowaliśmy za granicą. Byliśmy gorąco oklaskiwani prawie we wszystkich krajach europejskich, koncertowaliśmy w :Brazylii, Kanadzie, Chinach, Korei…
         Pamiętam jak w Koninie zdobyliśmy I nagrodę w ogólnopolskim konkursie za najlepsze wykonanie tańców rosyjskich, a nagrodą był miesięczny pobyt w ówczesnym Związku Radzieckim.
        Było bardzo dużo pracy, bo pracowałem na pełnym etacie w Filharmonii Podkarpackiej, na pół etatu byłem zatrudniony w Uniwersytecie Rzeszowskim (wcześniej WSP) i szkole muzycznej. Moi wychowankowie grają w różnych ośrodkach muzycznych na świecie - w Polsce, Stanach Zjednoczonych, we Francji…
         Podczas koncertów z „Resovią Saltans” wykonywane były napisane i zaaranżowane przeze mnie programy. Jako prowadzący grałem całe koncerty na pamięć.

Wiem, że nie odłożyłeś klarnetu po przejściu na emeryturę.

        Po przejściu na emeryturę jestem nadal częstym gościem w Filharmonii, bo nie wyobrażam sobie życia bez koncertów. Codziennie chodzę na basen, bo pływanie jest najważniejsze dla zdrowia, natomiast dla równowagi psychicznej , dla odprężenia, są bardzo ważne koncerty. Wybierając się na koncert biorę pod uwagę: dyrygentów, solistów i programy. Mam abonament i jestem obecny na większości koncertów, ale mniej więcej 10 % koncertów pomijam, szczególnie te z lżejszą muzyką, bo wolę utwory Brahmsa, Beethovena…
         Będąc emerytem nie odłożyłem klarnetu do futerału. Długo jeszcze grałem w Zespole Pieśni i Tańca „Resovia Saltans”, bo wykonywane były całe programy, które opracowywałem. Pisałem utwory dla baletu, dla wokalistów i dla kapeli. Jako prowadzący całe koncerty grałem na pamięć.
W ostatnich latach zdarza się, że proszą mnie, aby zagrać na ślubie, a często też muzyką żegnam kolegów którzy odchodzą.

Wiem, że podczas jednego spotkania trudno podsumować sześć dekad działalności, opowiedzieć o muzycznych pasjach, trudnej pracy muzyków, wybitnych artystach, z którymi występowałeś, ale mam nadzieję, że może niedługo uda nam się spotkać ponownie.
Dziękuję za rozmowę.

          Ja także bardzo dziękuję.

Zofia Stopińska

Viva Wiedeń, Viva Broadway. Koncert Wiedeński z Gwiazdami 2026

Noworoczna gala muzyczna pod hasłem „Koncert Wiedeński z Gwiazdami – Viva Wiedeń, Viva Broadway” po raz kolejny przeniesie publiczność Jasielskiego Domu Kultury w świat najpiękniejszych melodii operowych, operetkowych i musicalowych. To wyjątkowy projekt muzyczny przygotowany przez AVIP Group – Woytek Mrozek Production, który łączy w sobie elegancję wiedeńskiego balu i energię nowojorskiej sceny Broadwayu.
Koncert odbędzie się 17 stycznia 2026 o godz. 16.00 i 19.00. Bilety w cenie 120 zł (zwykły) i 110 zł (ulgowy).
Na scenie JDK wystąpią międzynarodowi artyści, cenieni zarówno w Polsce, jak i za granicą. Wśród nich znajdą się: Agata Sava (mezzosopran) – solistka opery w Pradze, koncertująca na całym świecie; Barbara Gutaj (sopran) – związana z Teatrem Wielkim w Poznaniu i laureatka Teatralnej Nagrody Muzycznej im. Jana Kiepury; Nazar Tatsyshyn (tenor) – solista Opery Narodowej w Budapeszcie, nazywany jednym z najwybitniejszych tenorów młodego pokolenia; oraz Andrzej Witlewski (bas) – aktor i wokalista współpracujący z wieloma instytucjami kultury.
Wirtuozerią skrzypiec zachwyci Marjan Lomaha, który koncertował w prestiżowych salach Europy i Japonii, a w Polsce zaprezentuje m.in. parafrazy ze „Skrzypka na dachu”, „Czardasza Montiego” oraz utwory z repertuaru Roby Lakatosa. Nie zabraknie również kunsztu tanecznego – scenę ubarwią soliści Baletu Opery Lwowskiej, wprowadzając publiczność w klimat prawdziwej wiedeńskiej gali.
Całość poprowadzi światowej sławy klarnecista i dyrygent Maestro Woytek Mrozek, którego „Süddeutsche Zeitung” określiła jako artystę należącego do grona najbardziej poszukiwanych na świecie.
W noworocznym programie znajdą się utwory największych mistrzów: Johanna Straussa, Franza Lehára, Imre Kálmána oraz klasyczne pieśni neapolitańskie, a także przeboje musicalowe i filmowe. Publiczność usłyszy m.in. walc „Nad pięknym modrym Dunajem”, kuplety z „Barona Cygańskiego”, arie z „Księżniczki Czardasza” i „Wesołej wdówki”, pieśń „O sole mio” w wersji Elvisa Presleya, „New York, New York” Franka Sinatry czy „Przetańczyć całą noc” z musicalu „My Fair Lady”.
Wiedeńska gala to 120 minut muzycznej podróży od romantycznego, roztańczonego Wiednia do pełnego energii i blichtru Nowego Jorku. To wydarzenie, które łączy najwyższy poziom wokalny i instrumentalny z widowiskową choreografią, barwnymi kreacjami i noworoczną atmosferą. To święto muzyki i spotkanie, które dostarcza niezapomnianych emocji. To także potęga wokalu, pasja sceniczna i wyjątkowa energia, która zawsze udziela się publiczności i na długo pozostaje w pamięci.

JDK

AB 16 stycznia 2026r., piątek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
ARTUR PINHO MARIA – dyrygent
BERNARD SANTOS – fortepian
BRUNO COSTA – gitara

W programie:
A. Fragoso – Nokturn Des – dur
J. D. Bomtempo – Koncert fortepianowy D-dur op. 12 nr 4
C. Paredes – Wybrane fragmenty w transkrypcji na gitarę i orkiestrę

Nokturn Des-dur António Fragoso (1897-1918) to pełen spokoju i błogości, jakby wyśniony, poetycki pejzaż. Liryczna, spokojna linia melodyczna osadzona jest na przepięknych harmoniach. Początek utworu do złudzenia przypomina Nokturn Des-dur op. 27 nr 2 Fryderyka Chopina (1810-1849), jednak dalsza narracja podąża w zupełnie innym kierunku – koncentruje się na nastrojowości i większej swobodzie w kształtowaniu formy. Portugalski kompozytor i pianista António Fragoso został okrzyknięty przez jemu współczesnych “jednym z największych talentów swojego pokolenia”. Zmarł tragicznie w wieku zaledwie 21 lat. Z jego twórczości fortepianowej najwyżej cenione są Preludia, Petite Suite oraz Nokturny.
João Domingos Bomtempo (1775-1842) był pierwszym kompozytorem portugalskim tworzącym muzykę symfoniczną. Jego utwory utrzymane są w stylistyce klasycznej, zauważalne są wpływy twórczości Clementiego. Nie inaczej jest w przypadku Koncertu fortepianowego D-dur op. 12 nr 4, skomponowanego w Paryżu i po raz pierwszy wykonanego 15 stycznia 1810 roku w Salle Olympique. Kompozycja została bardzo dobrze przyjęta przez publiczność: “(…) na uwagę zasługuje Koncert pana Bomtempo, napisany w sposób rozbudowany i przyjemny; zwracamy uwagę na Andantino, które łączy w sobie podwójną atrakcyjność utworu pełnego uczucia i doskonałego wykonania”. Oprócz koncertów fortepianowych w dorobku Bomtempo znajdują się symfonie, liczne sonaty, utwory religijne, a nawet opera.

ARTUR PINHO MARIA
Artur Pinho Maria ukończył dyrygenturę w konserwatorium Conservatório Superior de Música de Gaia w klasie Maestro Mário Mateusa. Razem z nim studiowali Anton de Beer, Edgar Saramago, John Roos, Vianey da Cruz, Jean-Marc Burfin, Peppe Prates, Vasco Pearce de Azevedo, José Luís Borges Coelho, Ivo Cruz, António Vassalo Lourenço oraz Ernst Schelle.
Od 2010 do 2012 r. Artur Pinho Maria był dyrektorem artystycznym i głównym dyrygentem Orquestra Clássica do Centro, a gościnnie prowadził Orquestra Filarmonia das Beiras, Orquestra do Norte, Orquestra op. 21, Orquestra Espoarte, Orquestra Clássica do Centro, Orquestra Filarmonia de Gaia, Orquestra da Fundação Conservatório Regional de Gaia, Orquestra Clássica da Madeira, Orquestra da Ópera na Academia e na Cidade oraz Orquestra do Atlântico.
Obecnie jest głównym dyrygentem i dyrektorem artystycznym Orquestra Inês de Castro, a także kieruje Movimento Musical Cooperativo.
Podczas swojej kariery zawodowej prowadził różne chóry akademickie i regionalne. Obecnie jest głównym dyrygentem i dyrektorem artystycznym Coro Sinfónico Inês de Castro, Orfeão de Vale de Cambra oraz Orfeon Académico de Coimbra. Gościnnie dyrygował różnymi chórami, w tym Ensemble Vocal Pro Musica, Coro do Departamento de Música da Universidade do Minho, Coro Académico da Universidade do Minho, Coro de Câmara de Amarante, Coro dos Antigos Orfeonistas da Universidade de Coimbra, Coro Municipal Marquês de Pombal, Coral de Sant’Ana, Grupo Coral de Maçainhas, Coro Médico de Lisboa, Nova Era Schola oraz Orfeão Tomás Alcaide.
Poza Portugalią prowadził Orkiestrę Filharmonii Podkarpackiej (Polska), Orchestra Sinfonica Città di Grosseto (Włochy) oraz chór i orkiestrę Voices International (Luksemburg).
Ponadto, jako główny dyrygent dyrygował chórami w różnych miastach europejskich podczas tournée z tymi chórami. Był członkiem jury Międzynarodowego Konkursu Dyrygentów im. Siergieja Kusewickiego (Włochy, 1923)
Od 2015 do 2020 r. był asystentem na Wydziale Muzycznym Uniwersytetu w Minho.
Do najważniejszych utworów jakie nagrał, należą pierwsze pełne wydanie wszystkich dzieł kompozytora Fernando Lopes Graça (Fernando Lopes Graça – Canções Regionais Portuguesas, 2007), CD/DVD ze światowej premiery Requiem Inês de Castro (2012), koncertu skomponowanego przez Pedro Macedo Camacho, oraz mozartowskie Requiem ze stowarzyszeniem chóru Coro e Orquestra Sinfónicos Inês de Castro (2021).
Był odpowiedzialny za prowadzenie różnych kursów dla chórów i klas mistrzowskich z techniki głosu, zarówno w kraju, jak również za granicą. Wspólnie z maestro Edgarem Saramago jest od samego początku odpowiedzialny za kursy z dyrygowania chórami i kursy z techniki głosu organizowane w Vila Franca de Xira. Jest rektorem nowo utworzonej szkoły APM Schola.

Bernerd Santos - fortepian, fot. z arch. Filharmonii Podkarpackiej

BERNARD SANTOS
Portugalski pianista Bernardo Santos wystąpił jak dotąd w ponad 20 krajach z recitalami, ze stowarzyszeniem orkiestry oraz jako muzyk wykonujący muzykę kameralną. Koncertował m.in w Tonhalle Düsseldorf, Palau de la Musica Catalana, Teatro Liceo, National Concert Hall, Sala São Paulo, Teatro Degollado, Casa da Música, Convento São Francisco. Regularnie gości na festiwalach w całej Europie, Ameryce Południowej i Azji.
Jako ceniony solista był zapraszany do występowania razem z orkiestrami. Bernardo Santos miał możliwość koncertowania z Portugalską Orkiestrą Filharmoniczną, Barcelona Metropolitan Orchestra, Orkiestrą Filharmoniczną Północnych Czech, Orkiestrą Filharmonii Podkarpackiej, Santa Fe Symphony Orchestra, Vidin State Philarmonic Orchestra, Espinho Classical Orchestra i innymi. Występował pod batutą takich dyrygentów jak m.in. Carlos Vieu, Ernst Schelle, Gregor Böttcher, Guilherme Mannis, Jean-Marc Burfin, Kira Omelchenko, Ligia Amadio, Osvaldo Ferreira, Rui Miguel Marques, Silvio Viegas.
Dla japońskiej wytwórni Da Vinci Publishing Bernardo Santos dokonał nagrania dzieł fortepianowych i orkiestrowych (Noce w ogrodach Hiszpanii autorstwa Manuela de Falla oraz Noce na ulicach Mourarii utworu skomponowanego przez Ruy Coelho), sonat skrzypcowych i fortepianowych Edvarda Griega, kwintetów fortepianowych Saint-Saëns i Dworzaka oraz dzieł na dwa fortepiany skomponowanych przez Piazzollę, Infante oraz Ravela. Dla wytwórni MPMP Bernardo Santos nagrał dzieła fortepianowe portugalskiego kompozytora Ruy Coehlo.
Jako kameralista Bernardo Santos pobierał lekcje u Antonio Chagas Rosa, Eugene’a Asti oraz Martino Tirimo. Bernardo Santo często współpracuje z innymi artystami, w tym z Arturem Pizarro, Pascalem Rogé czy Denizem Armanem Gelenbe. Od wielu lat występuje ponadto z wiolonczelistą Burakem Özkanen, z którym Santos gra w duecie i w innych formacjach.
Obok swojej kariery artystycznej Bernardo Santos zajmuje się badaniami nad twórczością portugalskich kompozytorów Berty Alves de Sousa oraz Frederico de Freitas i jest odpowiedzialny za krytyczną edycję oraz publikację dzieł obydwu kompozytorów. Obecnie jego głównym przedmiotem badań jest muzyka fortepianowa portugalskiego kompozytora Ruy Coelho. Bernardo Santos prowadził klasy mistrzowskie na licznych festiwalach, uniwersytetach i w szkołach muzycznych w Argentynie, Brazylii, Kolumbii, Malezji, Meksyku, Portugalii, Hiszpanii, Turcji i Wietnamie.
Bernardo Santos bierze aktualnie udział w programie studiów doktorskich uniwersytetu Aveiro na kierunku wykonanie muzyki i jest stypendystą Instytutu Entomuzykologii. Bernardo Santos ukończył konserwatorium muzyczne Trinity Laban Conservatoire of Music and Dance w Londynie, Akademię Muzyczną w Lublanie, Conservatori del Liceu w Barcelonie oraz uniwersytet Aveiro (nagroda miasta Aveiro). Studiował razem z Dubravką Tomsic, Denizem Gelenbe, Josepem Colom, Álvaro Teixeira Lopes oraz Klarą Dolynay.
Bernardo Santos jest prezesem portugalskiego oddziału Światowego Stowarzyszenia Nauczycieli Gry na Fortepianie (WPTA), współzałożycielem i jednym z dyrektorów odbywającego się w Meksyku Festival Internacional de Piano y Orquesta de Guadalajara (FIPOG) oraz dyrektorem artystycznym serii koncertów pod nazwą „Ciclos Lua Nova”, które z pomocą Fundação Dionísio Pinheiro e Alice Cardoso Pinheiro odbywają się w portugalskim Águeda. 

Bruno Costa - gitara, fot. arch. Filharmonii Podkarpackiej

Bruno Costa urodził się w 1981 r. w Coimbrze. Naukę gry na gitarze portugalskiej rozpoczął w wieku 12 lat pod okiem mistrza Jorge Gomesa.
Występował m.in. wspólnie z takimi sławnymi artystami jak Luiz Goes, Vitorino Salomé, Jorge Palma, Cuca Roseta, António Zambujo, Tiago Bettencourt, André Sardet, Cristina Branco, Pedro Jóia czy Maria João Grancha. Obecnie gra na gitarze w duecie CORDIS (razem z pianistą Paulo Figueiredo). Pomysł duetu CORDIS narodził się w 2005 r. w wyniku przypadkowego spotkania fortepianu Paulo Figueiredo oraz gitary portugalskiej Bruno Costy. Po nagraniu dwóch pierwszych płyt, które ukazały się w 2008 r. (CORDIS piano & guitarra portuguesa) oraz 2011 r. (CORDIS2) i zawierały nowe aranżacje dzieł uznanych kompozytorów z Coimbry, w 2013 r. CORDIS wydał potrójny album obejmujący nagranie koncertu na żywo z udziałem wielu gościnnie występujących artystów oraz dwie pierwsze płyty. W 2015 r. duet wydał album TERCEIRO, na którym znalazły się wyłącznie nowe utwory, nagrane ze stowarzyszeniem kwartetu smyczkowego Arabesco. Po licznych występach na żywo, w 2020 r. CORDIS wydał nową płytę (Reflexo), nawiązującą do Terceiro, na której można usłyszeć fortepian, gitarę portugalską oraz kwartet smyczkowy. REFLEXO – album prezentowany w portugalskim radiu Antena1 – jest wynikiem doświadczeń, wizyt w różnych miejscach, występów na różnych scenach i spotkań z różnymi ludźmi na przestrzeni 15 lat, które ukształtowały CORDIS.
Bruno Costa występuje regularnie od prawie 25 lat. Podczas koncertów, na których gra utwory na gitarę portugalską autorstwa m.in. Carlosa Paredesa, Artura Paredesa, António Portugala, Francisco Filipe Martinsa i oraz swoje własne utwory, towarzyszy mu Nuno Botelho na gitarze klasycznej. Bruno Costa akompaniuje również António Ataíde, jednemu z najbardziej cenionych wykonawców muzyki fado z Coimbry. Bruno Costa jest obok Ataíde i Botelho jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tego wyjątkowego stylu muzycznego, ściśle powiązanego z historiami miłosnymi, życiem studentów uniwersytetu w Coimbrze oraz samym miastem.
Aktualnie Bruno Costa odgrywa kluczową rolę w projekcie 100PAREDES, stworzonym w celu uczczenia setnej rocznicy urodzin Carlosa Paredesa (urodzonego 16 lutego 1925 r.) i oddania hołdu jego dziedzictwu muzycznemu, kulturowemu i społecznemu.
Nad 100PAREDES, będącym przedstawieniem dokumentalnym, obejmującym utwory zaaranżowane przez kompozytora Rodrigo Morte i wykonywane pod batutą Artura Pinho Marii, Bruno Costa pracuje jako dyrektor muzyczny razem z André Varandasem (dyrektor artystyczny). W ramach tego wspaniałego projektu wykonuje on kultowe utwory Carlosa Paredesa na gitarę portugalską. Premierowe przedstawienie, podczas którego na scenie wystąpiło prawie 200 artystów, w tym chór, orkiestra lokalnej społeczności, tancerze oraz aktorzy i pokazywane były materiały dokumentalne na video, odbyło się 15 lutego 2025 r. w Coimbrze, w Convento de São Francisco przed pełną widownią, składającą się z 1200 osób. Kluczowym elementem i wyróżnikiem tego projektu jest uwzględnienie lokalnych społeczności poprzez udział lokalnych zespołów z różnych regionów.
W sezonie 2025/2026 projekt 100PAREDES wyrusza na tournée i odwiedzi ponad 25 portugalskich miast oraz ok. 20 krajów, w tym m.in. Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą, Kubę, Argentynę, Urugwaj, Indie, Makao, Niemcy, Francję, Gwineę i Brazylię. Stanowi on część oficjalnego programu kulturalnego „Variations for Carlos Paredes”, promowanego przez różne instytucje, w tym przez Ministerstwo Kultury we współpracy z Muzeum Fado EGEAC.
Bruno Costa jest jednym z najbardziej cenionych muzyków grających na gitarze portugalskiej. Występuje on w Portugalii i poza jej granicami. Regularnie gości na scenach w całej Portugalii, a dźwięk gitary portugalskiej prezentował w Hiszpanii, Francji, Irlandii, Anglii, Szkocji, Belgii, Niemczech, Polsce, Czechach, Austrii, Słowacji, Grecji, Bośni i Hercegowinie, Rosji, Maroku, Stanach Zjednoczonych Ameryki, Kanadzie, Japonii, Makao, Hongkongu, we Włoszech, na Węgrzech i na Wyspach Świętego Tomasza i Książęcej.

Biuro Koncertowe
Filharmonii Podkarpackiej
im. Artura Malawskiego w Rzeszowie
tel. + 48 17 862 85 07
www.filharmonia.rzeszow.pl

BOOM 13 stycznia 2026r., wtorek, godz. 19:00
SALA KONCERTOWA FILHARMONII PODKARPACKIEJ
KAREN SOUZA z zespołem

Już powszechnie wiadomo, że Karen Souza jest obecnie najpopularniejszą piosenkarką Latin Jazz i Bossa Nova. Co miesiąc słucha jej ponad 1,2 mln osób, a jej głos rozbrzmiewa w 183 ze 194 krajów na świecie.
Po sukcesie płyty „Jazz and 80s” z nagraniami z lat osiemdziesiątych XX. Karen Souza podjęła decyzję o rozpoczęciu kariery solowej. Obecnie jest nie tylko piosenkarką, ale także pisze teksty, komponuje i produkuje nagrania.

Jak dotąd ukazało się jej sześć albumów. Piąta płyta „Language of Love”, miała najszybciej, bo w przeciągu zaledwie kilku dniu od ukazania się, ponad 1 mln słuchaczy, a singiel z tej płyty „There you are” cieszył się największą popularnością wśród jej fanów i w mgnieniu oka osiągnął 10 mln słuchaczy. W ubiegłym roku Ralph Lauren wybrał tytułową piosenkę z tego albumu na podkład muzyczny do swojej nowej kolekcji mody i perfum, co umożliwiło Karen Souza stać się światową ikoną. Inne wykonywane przez nią utwory, jak choćby „Creep”, „Tainted Love”, „Paris” oraz „Safe and sound” znalazły się w znanych filmach i seriach Netfliksa, jak choćby „Teoria wszystkiego”, „Dynastia”, „White Lines” oraz „Losing Weight”. 

Karen Souza co roku występuje na całym świecie, w tym na najlepszych festiwalach kulturalnych, jak np. San Javier Jazz Fest (Hiszpania), Nora Jazz Fest (Włochy), Dojima Jazz Winter (Japonia), Tabarka Jazz Fest (Tunezja), Jazz a Toute Heure (Francja), Guitar Festival (Barcelona), Jazztonic (Korea), Festival de las Almas (Meksyk).

Swój najnowszy album „Suddenly Lovers“ nagrywała w Meksyku, Estonii, Stanach Zjednoczonych i Argentynie, a w jego nagranie zaangażowanych było ponad 40 muzyków. Ukazał się on na wszystkich platformach streamingowych, a także na specjalnym wydaniu płyty CD, która została wyprodukowana przez wytwórnię JVC RCA Victor Entertainment. Autorami tekstów do tego świetnego albumu są Karen Souza, Dany Thomas, wielokrotny laureat nagrody Grammy, oraz Pamela Phillips Oland, która napisała ostatnie piosenki Franka Sinatry.

Najpopularniejsze utwory:
Every Breath You Take (ponad 81 mln), Creep (ponad 67 mln), Do You Really Want To Hurt Me (ponad 48 mln), Get Lucky (ponad 48 mln), Billie Jean, There You Are

Biuro Koncertowe

Filharmonii Podkarpackiej

im. Artura Malawskiego w Rzeszowie

tel. + 48 17 862 85 07

www.filharmonia.rzeszow.pl

Sanktuarium Św. Jana Pawła II w Krośnie, ul. Kard. St. Wyszyńskiego 30, Krosno, woj. podkarpackie

10 stycznia 2026, godz. 16.00

Szczegóły: www.rckp.krosno.pl

Wstęp: wolny

Honorowy patronat nad wydarzeniem objął Piotr Przytocki - Prezydent Miasta Krosna

Regionalne Centrum Kultur Pogranicza i Sanktuarium Świętego Jana Pawła II zapraszają na XXV Euroregionalny Koncert Kolęd „Soli Deo Gloria” - spotkanie z muzyką, które od lat towarzyszy styczniowej atmosferze wspólnego kolędowania w Krośnie. Koncert odbędzie się 10 stycznia 2026 roku o godz. 16.00 w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krośnie. Podczas wydarzenia wystąpią chóry z Polski, Słowacji i Węgier, prezentujące bogactwo środkowoeuropejskiej tradycji bożonarodzeniowej. Artyści zapraszają do wspólnego wykonywania kolęd i pastorałek, które tworzą przestrzeń do spokojnej refleksji i międzypokoleniowego spotkania. Wstęp na wydarzenie jest wolny.

Dwudziesta piąta edycja koncertu stanowi kontynuację wieloletniej tradycji wspólnego kolędowania o charakterze euroregionalnym. Podczas wydarzenia wystąpią: Chór Kameralny „Via Musica” z Presova (Słowacja) pod dyrekcją Eriki Haas, Żeński Zespół Wokalny „Intervox” z Sátoraljaújhely (Węgry), prowadzony przez Zoltána Sándora. Stronę polską reprezentować będzie Zespół Regionalny „Ochotni oraz Mali Ochotni” z Ochotnicy Górnej, pod kierunkiem Moniki i Krzysztofa Dobrzyńskich. Gospodarzem wydarzenia od lat jest Chór Mieszany Echo RCKP i ZNP w Krośnie pod dyrekcją Marioli Rybczak. W programie koncertu znajdą się kolędy i pastorałki w opracowaniach chóralnych, charakterystycznych dla tradycji regionów uczestniczących zespołów. Wydarzenie od lat sprzyja integracji środowisk artystycznych oraz wymianie doświadczeń między wykonawcami z krajów sąsiednich.

O wykonawcach:

Zespół Regionalny „Ochotni i Mali Ochotni” (Ochotnica Górna, Polska)

Historia Zespołu regionalnego „Ochotni” sięga już 1984 roku, a bezpośrednio z Wiejskim Ośrodkiem Kultury związany jest on już od samego powstania placówki, tj. od roku 1995. Członkami zespołu jest zarówno młodzież, jak i starsi, a wszystkich łączy zamiłowanie do rodzimej góralszczyzny i chęć pielęgnowania dziedzictwa kulturowego przodków. Obecnie w zespole gra, tańczy i śpiewa około 80 osób. „Ochotni i Mali Ochotni” w ramach nauki tańca, śpiewu oraz gry na instrumentach poznają kulturę i tradycję swojego regionu, ale przede wszystkim - poprzez uczestnictwo w zajęciach z regionalizmu - są prawdziwym przykładem prezentowania i przekazywania tradycji z pokolenia na pokolenie. Występują przy okazji lokalnych uroczystości i obchodów organizowanych pod patronatem WOK-u, Parafii czy Gminy, a także reprezentują ochotnicki folklor na wyjazdach na terenie Polski (Opole - Parafia Habry, Syców, Murowana Goślina, Tarnów, Rzeszów, Skawa) i za granicą (Białoruś - Oszmiania, Francja - Miluza, Niemcy - Dortmund, Festiwal Balkan Fest w Bułgarii Varna, Międzynarodowy Festiwal Folk Fest Montenegro w Czarnogórze).

W swoim dorobku zespół zgromadził różne nagrody, między innymi: III miejsce dla muzyki dorosłych zdobyte podczas Muzykowania na Duchowom Nute w Czarnym Dunajcu, Brązową Ciupagę w Tańcu Zbójnickim wywalczoną na Karnawale Góralskim w Bukowinie Tatrzańskiej, III miejsce w śpiewie grupowym podczas Sabałowych Bajań, wyróżnienia w tańcu solowym oraz liczne nagrody. Zespół zajmował I, II i III miejsca w konkursie Muzyk Podhalańskich oraz w przeglądzie NUTA DUNAJCA organizowanym przez CK Gminy Czorsztyn, III miejsce - grupa śpiewacza kat. dorosła na Konkursie Śpiewaków Ludowych w Nowym Targu, II miejsce - Sabałowe Bajania w Bukowinie Tatrzańskiej (2025), I miejsce - Przegląd Folkloru Pienin, Gorców i Podhala - Maniowy (2025): II miejsce w kategorii dorosłej muzyka, II miejsce w kat. młodzieżowej grupa śpiewacza, III miejsce w kat. dziecięcej, III miejsce w kat. instrumentaliści

W 2024 roku „Ochotni” obchodzili jubileusz 40-lecia powstania zespołu. Organizatorzy przygotowali prawdziwą perełkę, którą było odtworzenie spektaklu „Wesele”, nagranego pierwotnie w latach 80. Ten niezwykły spektakl, reaktywowany specjalnie na jubileusz, przeniósł publiczność w świat góralskich tradycji weselnych. Na scenie pojawiły się aż trzy pokolenia artystów. To połączenie pokoleń stworzyło niezapomniane widowisko, w którym historia, tradycja i współczesność spotkały się w jednym miejscu.

Instruktorzy chóru: Krzysztof Dobrzyński i Monika Dobrzyńska

Zespół Regionalny „Ochotni i Mali Ochotni” (Ochotnica Górna, Polska), fot. RCKP Krosno

Chór Kameralny „Via Musica” (Presov, Słowacja)

Chór powstał w 2024 roku w Preszowie. Działa pod kierownictwem dyrygentki mgr Eriki Haas, DiS, art.. Ma w składzie trzynastu śpiewaków, których - poza miłością do muzyki - łączą także wieloletnie doświadczenia w śpiewie chóralnym.

Erika Haas ukończyła studia z zakresu śpiewu operowego i działała w chórach Ozvena, Chorus Latinus Pressoviensis oraz Con moto Slovakia. Dyrygowała Chórem Miejskim Miasta Preszów „Moyzes”, a następnie przez 17 lat mieszanym chórem Chorus Via Musica w Preszowie. Członkowie chóru występowali w wielu zespołach i współpracują z dyrygentką od ponad 18 lat, zarówno podczas wydarzeń krajowych, jak i zagranicznych.

Repertuar chóru obejmuje utwory z różnych epok i gatunków - od sakralnych i klasycznych po ludowe oraz popularne - prezentowane w wielu językach. Zespół regularnie koncertuje na Słowacji, a jego ambicją jest udział w festiwalach muzycznych oraz konkursach.

Dyrygentka chóru: Erika Haas

Chór Kameralny „Via Musica” (Presov, Słowacja), fot. RCKP Krosno

Chór Żeński „Intervox” (Sátoraljaújhely, Węgry)

Chór Żeński „Intervox” powstał w 2003 roku jako chór amatorski, śpiewający dla przyjemności. Liczy 15 chórzystek. Celem zespołu jest przybliżenie piękna muzyki chóralnej, harmonii ludzkich głosów i zaszczepienie jej w publiczności. Ważne jest dla nich poznawanie innych chórów, uczenie się od siebie nawzajem, zdobywanie doświadczenia, budowanie relacji i ponowne wizyty. W ciągu ostatnich 20 lat z radością przyjmowali zaproszenia z Węgier i zagranicy. W ten sposób dotarli na Słowację, Litwę, do Rumunii i Polski. W Krośnie chór gościł już dwukrotnie, więc z radością przyjął ponowne zaproszenie.

Wyjątkowym wydarzeniem zespołu jest jesienne międzynarodowe spotkanie chórów, na które - oprócz chórów węgierskich - przybywają goście ze Słowacji, Ukrainy, Polski, Serbii i Finlandii.

Chór Żeński „Intervox” osiągnął w ostatnich latach następujące wyniki: 2003 - I miejsce podczas Gali Amatorskiej, 2006 - Złota Ocena, 2008 - Złota Ocena z wyróżnieniem, 2012 - Złota Ocena z wyróżnieniem.

Dyrygent chóru: profesor Zoltán Sándor
Akompaniator chóru: Andrea Szirmai

Chór Żeński „Intervox” (Sátoraljaújhely, Węgry), fot. RCKP Krosno 

Chór Mieszany „Echo” RCKP i ZNP (Krosno, Polska)

Chór Mieszany „Echo” powstał w 1945 roku i działa przy Regionalnym Centrum Kultur Pogranicza oraz Oddziale Związku Nauczycielstwa Polskiego w Krośnie. Jest chórem związanym z miastem i od początków swego istnienia dał ponad 1500 koncertów, aktywnie uczestnicząc w życiu społeczno-kulturalnym Krosna i regionu. W 2025 roku obchodził 80-lecie swojego istnienia.

Repertuar chóru tworzą utwory sakralne z różnych epok, tradycyjne pieśni patriotyczne i ludowe oraz opracowania muzyki rozrywkowej. Zespół jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, prowadzi aktywną działalność i wymianę artystyczną w kraju i za granicą.

Do ostatnich osiągnięć chóru należą: I miejsce w kategorii chórów mieszanych, przyznane na VIII Międzynarodowym Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Rzeszowie, I miejsce na VI Międzynarodowym Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Kalwarii Pacławskiej, Srebrne Pasmo na XVI Ogólnopolskim Konkursie Kolęd i Pastorałek w Chełmnie w 2021, II i III miejsce w kategorii muzyki świeckiej oraz sakralnej podczas I edycji Międzynarodowego Festiwalu Chóralnego „Resovia Sings” w Rzeszowie w 2021, III miejsce w kategorii chórów podczas XXV Edycji Balkan Folk Fest w Warnie (Bułgaria) w 2019 oraz Grand Prix w X Międzynarodowym Festiwalu Folk Fest w Czarnogórze w 2025.

Z otrzymanych przez chór odznaczeń i wyróżnień w ostatnich dziesięciu latach należy wymienić: Medal za Zasługi dla Miasta Krosna przyznany przez Prezydenta Miasta Krosna w 2015, Złotą Odznakę Polskiego Związku Chórów i Orkiestr z Brylantem w 2015, Nagrodę Zarządu Województwa Podkarpackiego pod nazwą Artystyczny Znak Podkarpacia za całokształt działalności w dziedzinie upowszechniania muzyki chóralnej w 2020, Nagrodę Prezydenta Miasta Krosna za szczególne osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej w 2021.
Prezesem Chóru jest Andrzej Bartosik.

Od 2004 roku kierownikiem artystycznym i dyrygentem Chóru jest absolwentka wrocławskiej Akademii Muzycznej - Mariola Rybczak, która w 2024 roku obchodziła jubileusz 20-lecia pracy artystycznej, otrzymując Nagrodę Prezydenta Miasta Krosna za osiągnięcia w działalności artystycznej i twórczej. Pracuje w Zespole Szkół Muzycznych w Krośnie, prowadzi także warsztaty i zajęcia muzyczne w Regionalnym Centrum Kultur Pogranicza w Krośnie. Jest bardzo aktywna w życiu kulturalnym swojego miasta i regionu, działa na wielu płaszczyznach muzycznych - jako dyrygent i kierownik artystyczny, pedagog, wokalista, konferansjer, juror konkursów wokalnych.

Dyrygentka chóru: Mariola Rybczak
Prezes chóru: jest Andrzej Bartosik

Chór Mieszany „Echo” RCKP i ZNP (Krosno, Polska). fot. Paweł Matelowski

Niedawno moją kolekcję płyt z muzyką kameralną powiększył krążek z utworami na klarnet i fortepian Maxa Regera w wykonaniu znakomitych muzyków: klarnecisty Mariusza Barszcza i pianisty Michała Rota. Pan Michał Rot jest muzykiem dobrze w naszym regionie znanym, bo kilkukrotnie był gorąco oklaskiwany między innymi podczas koncertów Festiwalu Fortepianowego im. Marii Turzańskiej w Jarosławiu, Festiwalu Przemyska Jesień Muzyczna i w Filharmonii Podkarpackiej. Podczas tych wydarzeń mogłam już przedstawić Państwu tego wybitnego pianistę, kameralistę i pedagoga.
Cieszę się, że mogę zaprosić Państwa na spotkanie z panem Mariuszem Barszczem, klarnecistą i pedagogiem pochodzącym z Kielc. 

W rodzinnym mieście rozpoczynał Pan naukę muzyki. Czy od początku uczył się Pan grać na klarnecie?

      Po klarnet sięgnąłem mając 6 lat. Pierwsze kroki stawiałem pod okiem Taty, który był miłośnikiem tego instrumentu i mimo, że Tato zajmował się jedynie amatorsko muzyką to całkiem dobrze grał na klarnecie. Rodzice chcieli abym kontynuował naukę w szkole muzycznej, ale dowiedzieli się, że jestem jeszcze zbyt młody, aby uczyć się grać na instrumencie dętym. W latach 80-tych XX stulecia panowało przekonanie, że grę na instrumentach dętych dzieci powinny zaczynać dopiero po ukończeniu 10 roku życia.
Zostałem, zatem przyjęty do szkoły muzycznej, a w oczekiwaniu na odpowiedni wiek uczyłem się grać na akordeonie. To sprawiło, że tak naprawdę dopiero po ukończeniu szkoły muzycznej I stopnia na akordeonie wróciłem do klarnetu i wówczas rozpocząłem intensywną pracę z tym instrumentem.

Instrumenty dęte, a szczególnie stroikowe wymagają, zwłaszcza w pierwszych latach nauki wiele wysiłku i wytrwałości. Kiedy zaczął Pan odnosić pierwsze sukcesy?

        Małe dzieci rozpoczynające naukę gry na instrumentach dętych istotnie mają na początku dużo przeszkód do pokonania. Spore trudności sprawia chociażby przygotowanie instrumentu do gry. Mam tu na myśli prawidłowe złożenie i przygotowanie instrumentu do ćwiczenia, umiejętność prawidłowego zamocowania stroika, odpowiednią jego pielęgnację czy dbałość o higienę ustnika. Dla porównania dziecko, które podejmuje naukę gry na fortepianie jedynie podchodzi do instrumentu, odkrywa klawiaturę i może rozpocząć ćwiczenie. Wystarczy, że naciśnie którykolwiek z klawiszy pięknej czarnobiałej klawiatury a otrzyma czysty, klarowny dźwięk o ściśle określonej i przypisanej do klawisza wysokości.

       Na instrumentach dętych uczeń, aby wydobyć jakikolwiek poprawny dźwięk z instrumentu musi go za każdym razem w dużym stopniu najpierw samodzielnie wytworzyć. Odbywa się to przy aktywnym udziale własnego oddechu, mięśni twarzy i odpowiedniego ułożenia ust, czyli fachowo mówiąc prawidłowego zadęcia. Grający na instrumentach dętych stroikowych wydychanym powietrzem najpierw wprawiają w drganie stroik, który następnie pobudza do drgania słup powietrza znajdujący się wewnątrz instrumentu doprowadzając w ten sposób do powstania dźwięku. Różnice wynikające z odmiennej specyfiki poszczególnych instrumentów sprawiają, że początkowe postępy w zdobywaniu kolejnych umiejętności gry na instrumentach dętych przebiegają znacznie wolniej niż dzieje się to w przypadku innych instrumentów.

Kiedy zaczął Pan odnosić pierwsze sukcesy na klarnecie – chodzi mi o pierwsze popisy, udział w koncertach, konkursach…

        Po ukończeniu szkoły muzycznej I stopnia posiadałem już trochę muzycznych umiejętności, które bezpośrednio mogłem wykorzystać do doskonalenia swojej gry na klarnecie. W krótkim czasie stałem się wyróżniającym uczniem i mogłem reprezentować swoją szkołę na różnych przesłuchaniach i koncertach zarówno tych o zasięgu wojewódzkim, regionalnym jak i ogólnopolskim. Dodatkowo byłem zapraszany do gry w różnych formacjach kameralnych, w których niejednokrotnie uczestniczyli również zawodowi muzycy, na co dzień pracujący w ówczesnej Orkiestrze symfonicznej Filharmonii Kieleckiej. Wspólnie wykonywaliśmy koncerty dla dzieci i młodzieży szkolnej. Doświadczenie, wiedzę i umiejętności, jakie wyniosłem z tamtych lat okazały się niezwykle cenne. Mam głębokie przeświadczenie, że to właśnie tamte wydarzenia zadecydowały o rozbudzeniu się we mnie wielkiej pasji do muzyki kameralnej. Nie mam wątpliwości, że ten gatunek muzyczny jest formą, która stwarza muzykowi największą przestrzeń do zaprezentowania swoich instrumentalnych umiejętności dając możliwość wszechstronnej artystycznej kreacji. Na potwierdzenie moich osobistych przekonań chciałbym przytoczyć w tym miejscu słowa wybitnego pedagoga i skrzypka – Profesora Tadeusza Wrońskiego, który zwykł mawiać swoim podopiecznym bądź też młodym adeptom sztuki, że ukoronowaniem oraz szczytem artystycznej wypowiedzi muzycznej instrumentalisty jest wykonawstwo muzyki kameralnej w choćby takim zespole, jakim jest kwartet czy kwintet.

        Bardzo się cieszę, że moja zawodowa ścieżka wciąż prowadzi mnie przez świat muzyki kameralnej nieustannie dostarczając wiele różnorodnych doświadczeń i wyzwań na tym polu. Już w drugiej połowie lat 90-tych ubiegłego stulecia wraz z akordeonistą Jackiem Michalakiem tworzyliśmy zespół Brillante Duo poszukując nowych brzmień i artystycznych przeżyć. Pod kierownictwem Profesora Jerzego Mądrawskiego – akordeonisty i kompozytora miałem przyjemność wykonywać współczesną muzykę kameralną napisaną na akordeon, klarnet i inne instrumenty. Doświadczenia wyniesione z muzykowania w różnorodnych składach kameralnych bardzo pomagają w pracy w większych zespołach instrumentalnych. Mogę o tym zaświadczyć, jako muzyk związany od wielu lat z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Świętokrzyskiej im. Oskara Kolberga w Kielcach, Hollyłódzką Orkiestrą Filmową Jana Niedźwieckiego w Łodzi czy formacją Alla Vienna.

Pana gra inspirowała i inspiruje współczesnych kompozytorów, stąd dedykowali Panu swoje utwory i powierzali prawykonania.

        Bardzo się cieszę, że miałem zaszczyt i przyjemność prawykonywać utwory takich kompozytorów jak: Krzysztof Grzeszczak, wspomniany już Jerzy Mądrawski, Łukasz Woś czy Paweł Korepta. Niektórzy z nich to rodzimi kompozytorzy, na co dzień związani z regionem świętokrzyskim. W ostatnim czasie miałem szczęście poznać i nawiązać współpracę ze śląskim kompozytorem Wojciechem Stępniem, który zadedykował dla mnie swoje utwory. Prawykonania kompozycji miały miejsce w 2024 i 2025 roku podczas kolejnych edycji Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego im. Krystyny Jamroz w Busku Zdroju.

Utwory w Pana wykonaniu możemy znaleźć na wielu płytach.

         Tak, to prawda. Moja muzyczna działalność artystyczna jest rozległa i mocno zróżnicowana. Dokonałem rejestracji dźwiękowej do wielu płyt pełniąc w nagrywanych kompozycjach rozmaite instrumentalne role. Jako muzyk – solista orkiestry wraz z Filharmonią Świętokrzyską dokonałem wielu nagrań utworów polskich twórców. Z zespołem muzycznym Alla Vienna zarejestrowaliśmy muzykę do kilku albumów towarzysząc choćby znanej chyba szerszemu gronu słuchaczy śpiewającej Rodzinie Kaczmarek. Z tą samą formacją nagraliśmy dwa muzyczne albumy z naszymi sztandarowymi projektami, czyli ścieżkę dźwiękową z naszego autorskiego widowiska Muzyka Zespołu Queen symfonicznie oraz Muzyka The Beatles symfonicznie. Oprócz tego możemy pochwalić się albumem z muzyką filmową, na którym słuchacze znajdą melodie z największych produkcji filmowych XX wieku.
Chciałbym wreszcie wspomnieć o moich solowych publikacjach poświęconych wyłącznie muzyce klarnetowej. Wszystkie zarejestrowałem dla wytwórni Dux, a mowa tu o następujących płytach: Polska muzyka klarnetowa drugiej połowy XX wieku oraz Muzyka bliska nam.
W zarejestrowanym repertuarze znalazły się różnorodne kompozycje a wśród nich i takie, które miały swoją światową fonograficzną premierę. Jednym z nich jest Kaprys na klarnet i fortepian Józefa Świdra czy kompozycja łódzkiego kompozytora Jerzego Bauera Toccatina na klarnet i fortepian. Idea, która za każdym razem przyświecała mi, gdy kompletowałem muzyczny materiał do płyt było pragnienie rejestrowania utworów wartościowych, które do tej pory, z bliżej nieokreślonych powodów, nie doczekały się fonograficznej publikacji.

Michał Rot - fortepian i Mariusz Barszcz - klarnet, okładka płyty "Max Reger Muzyka kameralna na klarnet i fortepian", fot. Tomasz Ziober.

Najlepszym przykładem jest płyta, która niedawno trafiła do moich zbiorów, a są na niej trzy miniatury (Romans G-dur, Albumblatt Es-dur, Tarantella g-moll) i dwie sonaty na klarnet i fortepian ( As-dur oraz fis-moll) Maxa Regara, którą nagrał Pan z wyśmienitym łódzkim pianistą Michałem Rotem.

        Płyta, o której mowa, a która, jak Szanowna Pani Redaktor wspomniała na początku naszej rozmowy, wzbogaciła Pani prywatną płytową kolekcję to mój najcenniejszy krążek wydany we wrześniu 2025 roku a nagrany wspólnie z pianistą Michałem Rotem. Album nosi tytuł: Max Reger Muzyka kameralna na klarnet i fortepian.

         Z Michałem spotkaliśmy się w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi, gdzie obaj pracujemy od 2012 roku prowadząc swoje klasy instrumentalne. Marząc od jakiegoś czasu o tym, żeby nagrać utwory z muzyką na klarnet i fortepian Maxa Regera rozglądałem się w poszukiwaniu pianisty, który podjąłby się tego bądź, co bądź wielkiego artystycznego wyzwania. Zdając sobie sprawę ze stopnia złożoności i skomplikowania oraz skali trudności faktury fortepianowej, jaką w swoich sonatach stworzył Max Reger na początku, do projektu planowałem zaprosić dwóch pianistów. Życie jednak zweryfikowało moje plany i na placu boju pozostaliśmy tylko obaj.

Płyta "Max Reger Chamber Music for Clarinet and Piano”, fot. Tomasz Ziober

Słuchając płyty „Max Reger Chamber Music for Clarinet and Piano” byłam zafascynowana doskonałą współpracą wykonawców i wspólnym tworzeniem muzyki.

        Zawodową relację, jaka wytworzyła się podczas wspólnej pracy z Michałem Rotem niezwykle sobie cenię. Traktuję ją, jako wielkie wyróżnienie, gdyż mam okazję pracować z wyjątkową artystyczną osobowością. Michał jest nie tylko wspaniałym muzykiem, kameralistą i znawcą kameralnej muzyki Regera, ale także wspaniałym Człowiekiem i zawodowym Kompanem.
Pani słowa o doskonałej współpracy wykonawców są dla nas ogromnie miłym komplementem. Nie ukrywam, że z Michałem połączyła nas głęboka muzyczna przyjaźń oraz bliskie relacje międzyludzkie. To ogromna radość, że te wartości są wyczuwalne i zauważalne w odbiorze płyty. Nasza muzyczna współpraca oparta była i jest na wzajemnym wsłuchiwaniu się w to, co słyszy i muzycznie proponuje partner, a nasze instrumentalne partie wspólnie mają się przenikać i podążać za muzyczną myślą zapisaną przez Kompozytora. Nasza praca podczas przygotowań do rejestracji utworów była niezwykle inspirująca. Odkrywanie poszczególnych elementów dzieła muzycznego i ich estetycznych meandrów zapisanych przez twórcę dla muzyków instrumentalistów jest czymś niezwykle fascynującym. W efekcie wypracowaliśmy wspólny język, którym chcieliśmy w możliwie najbardziej przekonywujący sposób przekazać niepowtarzalny kompozytorski i artystyczny idiom twórczości Maxa Regera.

Podkreślić także trzeba, że są to pierwsze w Polsce rejestracje tych utworów.

         Pomimo, że upłynęło ponad 120 lat od powstania tych kompozycji, nikt z polskich artystów wykonawców nie podjął się zarejestrowania i opublikowania tych dzieł.
W całej światowej fonograficznej spuściźnie jest znikoma ilość wydawnictw, które mogą poszczycić się opublikowaniem tych konkretnych kompozycji. Max Reger o wiele bardziej znany jest ze swoich dzieł organowych i orkiestrowych, a jego kameralna twórczość, szczególnie w oczach wydawców fonograficznych jest często pomijana i marginalizowana, co powoduje, że stoi gdzieś jakby na uboczu. I w świetle tego, co przed chwilą powiedziałem album, który wspólnie z Michałem nagraliśmy jest polską premierą fonograficzną dokumentującą utwory Maxa Regera skomponowane na klarnet i fortepian.

Myślę, że jest szansa, aby te utwory trafiły do repertuarów koncertowych.

       Głęboko wierzę, że tak. Zastanawiając się nad przyczyną znikomej popularności tego repertuaru od razu nasuwa mi się myśl i przekonanie, że dość istotne mogą tu być piętrzące się trudności wykonawcze, z jakimi muszą mierzyć się wykonawcy. Do tego jeszcze trzeba wspomnieć o braku głębszej tradycji wykonawczej kameralnej muzyki Regera. Taka sytuacja może wywoływać zarówno u wykonawców jak i organizatorów koncertów, czy festiwali pewien sceptycyzm w podejściu do kameralistyki Regera. Niestety, w praktyce często przekłada się to na pomijanie tych dzieł w repertuarach koncertowych.

        Chcąc przekonać wszystkich animatorów i organizatorów muzycznego życia naszego kraju do propagowania kameralnej muzyki Maxa Regera chciałbym przytoczyć dwa niezwykle istotne historyczne fakty. Mianowicie już w 1908 roku Wydział Filozoficzny Uniwersytetu w Jenie docenił muzykę Maxa Regera nadając kompozytorowi za jego twórczość doktorat honoris causa. Cztery lata później Wydział Medyczny Uniwersytetu Berlińskiego przyznał Regerowi kolejny tytuł doktora honoris causa argumentując w okolicznościowej laudacji fakt, że muzyka kompozytora koi nerwy. Wielu historyków przez pryzmat tego wydarzenia, osobę Maxa Regera postrzega jako protoplastę i prekursora nowego kierunku w nauce, którym w 1944 roku, a więc prawie 40 lat później, oficjalnie stała się muzykoterapia. Pani Redaktor - czy nie brzmi to zaskakująco? Nasi czytelnicy mogą łatwo to sprawdzić osobiście sięgając po naszą płytę z muzyką tego Kompozytora.

Na krążku są dwie z trzech skomponowanych przez Maxa Regera sonat przedzielone są miniaturami.

        Do końca nie znamy okoliczności powstania zaprezentowanych na krążku miniatur. Wiemy, że powstały w tym samym okresie twórczym, co sonaty z opusu 49, które zarejestrowaliśmy na płycie. Przypuszczamy, że Max Reger zdawał sobie sprawę, że ekspresyjne i rozbudowane w formie obydwie Sonaty klarnetowe, aby były lepiej przyjęte i zrozumiane przez ówczesnych słuchaczy powinny być przedzielone jakimiś drobnymi utworami. Wiele wskazuje na to, że miniatury miały być taką muzyczną przeciwwagą do sonat dając swoją stylistyką, melodyjnością i prostotą chwile emocjonalnego wytchnienia dla słuchaczy mierzących się z ekspresją i dramaturgią sonat. Tak też został skomponowany układ utworów na naszej płycie, gdzie miniatury poprzedzają i rozdzielają obie sonaty. Płyta w swoim zamyśle prowadzi słuchacza do wirtualnej sali koncertowej, gdzie publiczność do woli może delektować się muzyką w sposób bardzo zbliżony do realnego koncertu.

Chcę jeszcze zwrócić uwagę na piękno dźwięku klarnetu i fortepianu na płycie. Została także doskonale uchwycona akustyka sali, w której odbywały się nagrania.

        Dzięki uprzejmości naszej Alma Mater, czyli Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi mogliśmy dokonać nagrań w Sali Kameralnej Regionalnego Ośrodka Kultury, Edukacji i Dokumentacji Muzycznej wchodzącego w skład budynków należących do naszej Akademii. Sala kameralna tego oddanego w 2014 roku nowoczesnego budynku posiada doskonały instrument (fortepian) świetne warunki akustyczne szczególnie do dokonywania rejestracji muzyki kameralnej wraz z rozbudowanym i świetnie wyposażonym zapleczem technicznym. Dodatkowo do współpracy zaprosiliśmy naszego przyjaciela Vadima Radishevskiy’ego, znakomitego dźwiękowca i reżysera, który zarejestrował i wyreżyserował całość nagrania. W efekcie powstała nasza płyta, którą serdecznie wszystkim Państwu rekomenduję i gorąco zapraszam do słuchania.

Gorąco zachęcamy do sięgnięcia po płytę „Max Reger Chamber Music for Clarinet and Piano” w wykonaniu Mariusza Barszcza i Michała Rota wydaną przez wytwórnię DUX.
Kończymy tę rozmowę z nadzieją, że niedługo będzie okazja również do spotkań podczas koncertów na Podkarpaciu.

        Mam wielką nadzieję, że tak się stanie, i niebawem zawitamy do Państwa przywożąc ze sobą wiele wspaniałych kompozycji na klarnet i fortepian.

Bardzo dziękuję za spotkanie.

         I ja również bardzo dziękuję za przemiłą i serdeczną rozmowę

Zofia Stopińska

Program na II część Sezonu Artystycznego 2025/ 2026 jest już dostępny na naszej stronie internetowej!
https://filharmonia.rzeszow.pl/kategoria.../repertuar/2026/

Sprzedaż abonamentów rusza 7 stycznia 2026r. i potrwa do 30 stycznia 2026r.

Ceny abonamentów:
- pełnopłatny: 650,00zł
- ulgowy: 390,00zł

Internetowa sprzedaż biletów na pojedyncze koncerty symfoniczne rozpocznie się po 30 stycznia 2026r.

Przełom roku kalendarzowego z kilku powodów jest dla Filharmonii Podkarpackiej czasem szczególnym. Kończy się jubileuszowy rok działalności orkiestry, w którym rozbrzmiewała bardzo różnorodna muzyka i gościli znakomici artyści, a w najbliższym czasie czekają nowe wyzwania. O tym gorącym czasie rozmawiam z panią prof. dr hab. Martą Wierzbieniec, dyrektor Filharmonii Podkarpackiej i Muzycznego Festiwalu w Łańcucie.

         Z wielu różnych powodów bardzo intensywna jest końcówka bieżącego roku dla Filharmonii Podkarpackiej.
To jest koniec roku jubileuszowego Filharmonii, bo 70 lat temu, w kwietniu 1955 roku orkiestra symfoniczna wystąpiła w Rzeszowie po raz pierwszy. Ten jubileusz obchodzony był przez cały rok. Na wiosnę było kilka szczególnych, nadzwyczajnych koncertów związanych z jubileuszem. Wystąpili artyści, którzy kiedyś tu już gościli i zawsze są oczekiwani oraz oklaskiwani przez publiczność: byli dyrektorzy artystyczni, szefowie orkiestry, ale także soliści w jakiś sposób kiedyś z Rzeszowem związani.
          Sięgnęliśmy także po twórczość kompozytorów, którzy swoim życiem, swoimi korzeniami też wywodzili się z naszego regionu. Wspomnę o patronie Filharmonii Arturze Malawskim, którego utwory zabrzmiały w tym roku jubileuszowym. Wspomnę o Stanisławie Wisłockim, którego utwór został zaprezentowany publiczności. Były też utwory Wojciecha Kilara, który nie urodził się co prawda w Rzeszowie, ale jak sam mawiał, to w Rzeszowie, gdzie chodził do szkoły muzycznej, zapadła decyzja, że zostanie kompozytorem i zaczęła się jego kariera zawodowa.

Odbywają się próby do ostatniego koncertu abonamentowego w tym roku, ale wiem, że trwają ostatnie przygotowania do dalekiego tournée. Właściwie już pakujecie walizki.

       Na przełomie 2025 i 2026 roku odbędziemy tournée artystyczne po Chinach, które trwać będzie od 26 grudnia 2025 roku do 10 stycznia 2026 roku. Zaplanowane mamy 9 koncertów. To już drugi wyjazd orkiestry do Chin, współpracujemy z tą samą chińską agencją koncertową, która nas zaprasza i organizuje koncerty. Ta podróż to piękny akcent na zakończenie jubileuszowego roku i wyróżnienie dla orkiestry. Powszechnie się mówi, że nie sztuką jest gdzieś się pojawić i wystąpić, sukcesem jest jeśli do tego miejsca zaproszą nas po raz drugi. Ponowne zaproszenie do Chin poczytuję sobie jako zaszczyt i chcę pogratulować wszystkim artystom muzykom, członkom Orkiestry Symfonicznym Filharmonii Podkarpackiej tak wysokiego poziomu, pogratulować całego roku, który był bardzo intensywny, obfitujący w konkrety, w bardzo różnorodne programy.
Przypomnę, że tegoroczna edycja Muzycznego Festiwalu w Łańcucie odbyła się z udziałem światowej sławy gwiazdy opery Placido Domingo. To też niebywała historia, ze tego formatu artysta wystąpił na scenie Filharmonii Podkarpackiej z towarzyszeniem orkiestry tejże Filharmonii.

Jaki program przygotowujecie na koncerty w Chinach.

        Orkiestra została zaproszona, podobnie jak 7 lat temu, na przełomie roku i Chińczycy są bardzo zainteresowani programem karnawałowym. Głównie prezentowana będzie muzyka Straussów, ale podczas dwóch koncertów, na życzenie organizatorów wykonamy VII Symfonię Beethovena. Chcemy też podziękować wszystkim, którzy udzielili nam wsparcia finansowego umożliwiającego wyjazd. Chińska agencja zapewnia nam wszystko, co jest związane z pobytem na terenie Chin, ale musieliśmy zadbać o pieniądze na podróż, a to są spore koszty.
        Ponieważ reprezentujemy nasze województwo i nas nasz kraj wsparli nas: marszałek, zarząd i samorząd województwa podkarpackiego oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, które współprowadzi Filharmonię już od ośmiu lat. Dziękujemy za przekazane nam środki.
Dlatego w Chinach proponujemy też utwory polskich kompozytorów: Wojciecha Kilara oraz Stanisława Moniuszki i wielu Chińczyków po raz pierwszy dowie się, że oprócz Chopina mamy innych wspaniałych kompozytorów.

Inauguracja 71 sezonu koncertowego Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Podkarpackiej. Dyryguje Zygmunt Rychwert, fot. z arch. Filharmonii Podkarpackiej

Rok kalendarzowy zamknie się imponującą ilością zorganizowanych przez Filharmonię Podkarpacką koncertów.

        Odbyło się ponad 100 koncertów i prawie 1000 audycji umuzykalniających dla dzieci i młodzieży, które odbyły się w szkołach i przedszkolach naszego województwa. Codziennie rano od połowy września do połowy czerwca wyrusza spod Filharmonii bus z wykonawcami tych audycji. Muszę powiedzieć, ze zapotrzebowanie na tego typu działalność jest ogromne. Zwieńczeniem kilku miesięcy jest pobyt dzieci w czasie koncertów mikołajkowych. W tym roku między 2 a 6 grudnia gościliśmy w Filharmonii prawie 7 tysięcy najmłodszych odbiorców. Codziennie odbywało się kilka koncertów przeznaczonych i wszystkie kończyły się entuzjastycznie. Podczas każdego zaszczycił naszych odbiorców Święty Mikołaj, z którym dzieci śpiewały i wspólnie się bawiły. Na scenie występowało kilka osób, a towarzyszyła im Orkiestra Filharmonii Podkarpackiej. To bardzo cieszy, to bardzo dobrze rokuje. Uważam, że edukacja muzyczna dzieci i młodzieży jest to bardzo ważnym wątkiem naszej działalności. Dzieci są rozśpiewane, rozbawione, roztańczone, ale trzeba ich odpowiednio do tego zachęcić i jestem przekonana, że bardzo ważną sprawą jest, żeby tej najmłodszej widowni prezentować sztukę na bardzo wysokim poziomie.

Niedawno byłam na bardzo ciekawym wydarzeniu w Waszej sali kameralnej.

       W tym roku uruchomiliśmy także nowy cykl i jestem przekonana, że powinien być kontynuowany w przyszłości, cykl pod nazwą AWF. To brzmi trochę zaskakująco, może wzbudzać zdziwienie, ale jest to po prostu skrót „Akademicy w Filharmonii”.
Organizujemy koncerty w sali kameralnej, które z założenia mają być połączone z wykładem. Wykład inauguracyjny wygłosił prof. dr hab. Artur Mazur, prorektor ds. Kolegium Nauk Medycznych Uniwersytetu Rzeszowskiego, który mówił o wzajemnym przenikaniu się medycyny i sztuki. Była to bardzo interesująca prezentacja połączona z pokazem slajdów, zdjęć i przykładów muzycznych także.
Wystąpił Podkarpacki Kwintet Akordeonowy „Ambitus V”, który tworzą pedagodzy i absolwenci Wydziału Muzyki UR, solistą był związany w tym Jacek Ścibor. Wszystko to odbyło w kameralnym nastroju podczas jednej z listopadowych niedziel. Mam nadzieję, że w przyszłości będziemy zapraszać wykładowców z różnych uczelni, nie tylko z naszego regionu, a na scenie pojawią się artyści, którzy równocześnie pracują na wyższych uczelniach.

Orkiestra Filharmonii Podkarpackiej najczęściej występuje we własnej siedzibie, ale także zapraszana jest do mniejszych miejscowości na Podkarpaciu.

Są to koncerty w ramach projektu „Przestrzeń otwarta dla muzyki”, realizowanego już od czternastu lat na terenie województwa podkarpackiego.
Cieszy na też, że koncerty symfoniczne skupiają tak dużą publiczność, bo sala jest zapełniona na każdym koncercie i przychodzi na nie coraz więcej młodych słuchaczy. Patrząc na rejestracje samochodów zostawionych na naszym parkingu przed Filharmonią widzimy, że przyjeżdżają do nad osoby z całego województwa.

Ponieważ na tournée artystyczne po Chinach nie wyjeżdżają wszyscy członkowie orkiestry, sylwestrowy i noworoczny koncert odbędą podobnie jak w latach ubiegłych. Ciekawie zapowiadają się także koncerty zaplanowane w nadchodzącym roku kalendarzowym.

         Postanowiliśmy, że nie będziemy pozbawiać publiczności tych koncertów i zachowamy wieloletnią tradycję filharmonii. Do członków orkiestry, którzy nie jadą do Chin dołączy kilkunastu zaproszonych muzyków. W programie przeważać będzie głównie muzyka rodziny Straussów zarówno w Sylwestra jak i Nowy Rok. Jestem pewna, że wspaniałe koncerty odbędą się dla naszych stałych melomanów.
         Mamy wiele ambitnych planów, ale musimy je realizować zgodnie z możliwościami finansowymi. W całym sezonie staramy się tak układać programy, żeby były zróżnicowane, bo będzie zarówno muzyka współczesna, muzyka polska – w tym polska współczesna. Będą także utwory, które Janusz Cegiełła, nieżyjący krytyk muzyczny nazwałby prawdziwymi przebojami, bo na pewno do takich utworów można zaliczyć słynne Bolero Ravela. Będą wspaniali wykonawcy, między innymi w styczniu wystąpi skrzypek Bartłomiej Nizioł, a w marcu zasiądzie przy fortepianie Piotr Paleczny. Będą także znakomici dyrygenci, których Państwo znają, ale też tacy, którzy wystąpią u nas po raz pierwszy, bo przecież jesteśmy też otwarci na młodych, na debiutantów często bardzo młodych, ale już utytułowanych dyrygentów, laureatów konkursów.

Inauguracja 70 sezonu koncertowego Orkiestry Filharmonii Podkarpackiej. Partie solowe gra Paweł Kowalski, dyryguje Jerzy Maksymiuk, fot. arch. Filharmonii Podkarpackiej

Pewnie niedługo melomani będą pytać o program najbliższej edycji Muzycznego Festiwalu w Łańcucie

        Na przełomie maja i czerwca zapraszamy Państwa na 65. Jubileuszową edycję Muzycznego Festiwalu w Łańcucie. Ten festiwal już jest zaplanowany i dopinamy tylko szczegóły związane z podpisywaniem umówi ustalaniem różnych drobiazgów, które w trakcie realizacji mogą się okazać niezwykle istotne przy realizacji koncertów. Dotyczą one nie tylko hoteli, przejazdy i całe zaplecze dla artystów, którzy do nas przybywają, ale też sprzętu jaki będzie potrzebny, bo odbędzie się taki koncert podczas którego sprzęt nagłośnieniowy będzie miał ogromne znaczenie.

Druga część 71. sezonu koncertowego w Filharmonii Podkarpackiej będzie z pewnością bardzo interesująca.

        Zapraszam na koncerty symfoniczne, koncerty dla dzieci, koncerty familijne, koncerty organizowane w ramach cyklu BOOM (Balet, Opera, Operetka, Musical).
        Serdecznie Państwa zapraszam spotykajmy się w Filharmonii. Życzę Państwu szczęśliwego, wspaniale brzmiącego 2026 roku.

Zofia Stopińska

Biuro Koncertowe
Filharmonii Podkarpackiej
im. Artura Malawskiego w Rzeszowie
tel. + 48 17 862 85 07
www.filharmonia.rzeszow.pl