Marcin Sikorski - muzyk grający na fortepianie
Marcin Sikorski - fortepian fot. Joanna Siwiec

Marcin Sikorski - muzyk grający na fortepianie

       Pragnę Państwu przedstawić dr hab. Marcina Sikorskiego, jednego z najwybitniejszych polskich pianistów-kameralistów i pedagoga.
Marcin Sikorski jest absolwentem Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie studiował fortepian pod kierunkiem prof. Moniki Sikorskiej-Wojtachy i prof. Marii Kubień-Uszok, a także ukończył z wyróżnieniem klasę kameralistyki i akompaniamentu prof. Marii Szwajgier-Kułakowskiej.
Kształcił się m.in. pod okiem Isaaca Sterna, Leona Fleishera, Bruno Canino oraz członków kwartetów LaSalle, Juilliard, Emerson, Guarneri.
       W latach 1996 – 2020 był związany z Akademią Muzyczną w Poznaniu, a od 2020 roku pracuje na stanowisku profesora Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, gdzie prowadzi klasę kameralistyki oraz towarzyszy studentom klas skrzypiec. Marcin Sikorski prowadzi także ożywioną działalność koncertową.
Był oficjalnym pianistą słynnych konkursów skrzypcowych: H. Wieniawskiego w Poznaniu (1996, 2001, 2006, 2011), J. Joachima w Hanowerze (2006), B. Brittena w Londynie (2008), K. Szymanowskiego w Łodzi (2009), K. Szymanowskiego w Katowicach (2018, 2022), Konkursu Skrzypcowego w Toruniu (2007, 2010, 2013).
       Od 2012 roku tworzy duet ze skrzypaczką Soyoung Yoon, zwyciężczynią XIV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu.
3 października Artyści wystąpili w Sali Zespołu Szkół Muzycznych nr 1 w Rzeszowie w ramach X Rzeszowskiej Jesieni Muzycznej, a 22 listopada 2026 roku będą koncertować w Sali Towarzystwa Muzycznego w Przemyślu na zakończenie Przemyskiej Jesieni Muzycznej.
Zapraszam na spotkanie z panem Marcinem Sikorskim.

Pochodzi Pan Bytomia, w którym rozpoczął Pan naukę gry na fortepianie. Czy sam Pan chciał uczyć się grać, czy zdecydowali o tym rodzice.

      To dłuższa historia. Nie pochodzę z muzycznej rodziny, ale w domu było pianino i mój tato uczył się przez pewien czas grać na fortepianie. Nie trwało to długo, bo miał kontuzję palca i pozostał pianistą-amatorem, który w czasie studiów grał w zespołach bigbitowych na fortepianie, ale później zajmował się zupełnie czym innym. Pamiętam tylko, że czasem grał jakieś łatwe utwory klasyczne albo jazzowe.
Osobą, której zależało na tym, żeby dzieci uczyły się grać była nasza mama. Dlatego ja i mój brat zostaliśmy muzykami. Brat jest kontrabasistą , członkiem Filharmoników Wiedeńskich. Był pierwszym Polakiem, który został do tego zespołu przyjęty. Nieco później dołączył do zespołu Jurek Dybał, wiem, że jest też altowiolista z Krakowa.
       Mama była także bardzo zaangażowaną melomanką i bardzo jej zależało, żebyśmy otrzymali wykształcenie muzyczne. Jak miałem 5 lat już zacząłem się uczyć grać na fortepianie przez dwa lata w ognisku muzycznym. Później kontynuowałem naukę w PSM w Bytomiu u pani Bogumiły Ścigały, która była znakomitą pianistką. Została wybrana do polskiej ekipy uczestników Konkursu Chopinowskiego, w którym zwyciężył Krystian Zimerman, ale przed konkursem miała poważną kontuzję i nie mogła brać w nim udziału. Bardzo dużo jej zawdzięczam.
       Kolejnym etapem były studia w Akademii Muzycznej w Katowicach w klasie fortepianu trochę u prof. Moniki Sikorskiej-Wojtachy, a trochę u prof. Marii Kubień-Uszok, ale współpraca nie układała nam się najlepiej. Natomiast znakomicie układała mi się współpraca z prof. Marią Szwajgier-Kułakowską, która prowadziła klasę kameralistyki i akompaniamentu. Najwięcej jej zawdzięczam w rozwoju szczególnie z dziedziny kameralistyki, ale pianistycznym również.

Był Pan wyróżniającym się studentem, a świadczą o tym sukcesy w konkursach.

       Wiele z nich było jeszcze w okresie licealnym, z ważnych późniejszych solowych było stypendium Towarzystwa Chopinowskiego. Później już poświęciłam się kameralistyce i ze skrzypkiem Sebastianem Gugałą oraz wiolonczelistą Arkadiuszem Dobrowolskim tworzyliśmy w latach 1997 – 2001 Trio Polskie.
        Nasza kariera szybko się rozwijała i wygraliśmy oraz otrzymaliśmy nagrody za najlepsze wykonanie utworów patronów w: Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej im. Johannesa Brahmsa w Gdańsku i Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej im. Pierre’a Lantiera w Paryżu, mieliśmy III nagrodę i nagrodę publiczności w konkursie w Vercelli i w Portschach. Byliśmy na kursach w Szwajcarii i w Nowym Jorku. Kursy w Nowym Jorki trwały cały miesiąc i mieliśmy dużo lekcji z wielkimi sławami np. z Emerson String Quartet, La Salle, Izaakiem Sternem, Leonem Fleisherem, Bruno Canino, Emanuelem Axem – to były bardzo intensywne kursy, a na zakończenie wszystkie uczestniczące zespoły występowały w głównej sali Isaaka Sterna.
       My graliśmy tam bardzo wymagające Trio Es-dur Beethovena. Po koncercie rozmawiając ze skrzypkiem Philipem Setzerem z Emerson String Quartet, zapytałem o wrażenia z naszego występu i usłyszałem: „Ty jesteś młody i nie wiem czy znasz pianistę Artura Schnabela, ale takiego dobrego Beethovena słyszałem tylko w jego nagraniu.” Milszego komplementu nie mogłem usłyszeć.
       Jak nasze trio przestało istnieć, to gram prawie wyłącznie repertuar na skrzypce z fortepianem. Brzmienie tych dwóch instrumentów fascynowało mnie od dzieciństwa. Na pewno nie należę do pianistów, którzy marzyli, żeby być solistami i z braku innych możliwości zostali kameralistami. Ja po prostu zawsze uwielbiałem utwory kameralne.

Bardzo szybko został Pan cenionym pianistą-kameralistą.

     Tak, ale kameralistyce poświęcałem się od dzieciństwa. Równolegle tyle samo uwagi poświęcałem repertuarowi solowemu i kameralnemu. Mam ukończone studia jako pianista-solista, ale pod koniec studiów miałem już w repertuarze bardzo dużo utworów kameralnych.
Moja pani prof. Maria Szwajgier –Kułakowska, była\ w bardzo bliskim kontakcie z maestrą skrzypiec prof. Jadwigą Kaliszewską z Poznania, która słuchała mnie wielokrotnie podczas konkursów. Dlatego po studiach zostałem pianistą w klasie Maestry w Akademii Muzycznej w Poznaniu i miałem szczęście grać oraz towarzyszyć w konkursach wielu utalentowanym młodym polskim skrzypkom.
      Już rok po studiach, w 1996 roku byłem oficjalnym pianistą Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, a później jeszcze trzy razy występowałem w tej roli. Byłem oficjalnym pianistą Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Józefa Joachima w Hanowerze, w Londynie na konkursie im. Benjamina Brittena, trzykrotnie w Toruniu.
      Teraz już rzadziej się zgadzam, ale byłem jeszcze w ostatnich latach dwa razy pianistą Konkursu im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Gram przede wszystkim repertuar na skrzypce i fortepian, ale zdarza się także, że od czasu do czasu występuję w innych składach kameralnych.
Nagrane zostały na płyty mi.in. kwartety Brahmsa i Schumanna, kwintety Brahmsa i Zarębskiego.

Współpracował Pan z wieloma znakomitymi artystami.

     Jak rozpadło się w 2001 roku Trio Polskie współpracowałem z wieloma znakomitymi artystami, a przede wszystkim z młodymi skrzypkami, którzy byli laureatami ważnych konkursów. Najczęściej byli to laureaci Konkursu Wieniawskiego: Soyoung Yoon, Bartłomiej Nizioł, Alena Bayeva, Veriko Thumburidze, Agata Szymczewska, Anna Maria Staśkiewicz, Soo Been Lee, Reiko Otani, Haik Kazazyan, Łukaszem Błaszczykiem, Jarkiem Nadrzyckim, ale także wiolonczelista Rafał Kwiatkowski, altowiolistka Katarzyna Budnik, Kwartet Śląski, Kwartet Akademos…
Nigdy nie dostąpiłem zaszczytu aby grać z maestrą Wandą Wiłkomirską, ale dwa razy akompaniowałem na prowadzonych przez Artystkę master-classach. Podobnie było z panią Kają Danczowską. Większość wymienionych artystów jest "z :rodziny” Konkursu Wieniawskiego. Grałem też z wieloma muzykami, którzy nie zostali laureatami, a robią kariery i występują w różnych miejscach na świecie.

Od 2012 roku tworzy Pan stały duet z Soyoung Yoon, zwyciężczynią XIV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego w Poznaniu.

      Tak jesteśmy stałym duetem. Bardzo się cieszę z tej współpracy bo Soyoung Yoon jest wspaniałą skrzypaczką i człowiekiem, oraz niezawodnym przyjacielem Zaraz po jej zwycięstwie w Poznaniu mieliśmy bardzo dużo recitali na całym świecie, później występowaliśmy troszeczkę rzadziej, ale w ostatnich trzech latach bardzo często gramy wspólnie. Nagraliśmy płytę z polskim repertuarem: Mity Szymanowskiego, Partita Lutosławskiego, V Sonatą Weinberga i jeszcze jednym małym utworkiem Lutosławskiego. Bardzo jesteśmy zadowoleni z tego nagrania.
Soyoung Yoon ostatnio często występuje w Polsce z recitalami, ale także gra koncerty z orkiestrami symfonicznymi. Wiem, że nagrywa koncerty skrzypcowe Weinberga i Panufnika.
       Chcę jeszcze powiedzieć, że współpracuję. także ze śpiewaczką Iryną Haich. Wykonujemy sporo muzyki współczesnej m.in. bydgoskiej kompozytorki Aleksandry Brejzy, która pisze znakomite, zapadające w pamięć pieśni.
        Gram także w duecie fortepianowym z Małgorzatą Sajną-Mataczyńską. Ostatnio dla Stowarzyszenia Polskich Muzyków Kameralistów uczestniczyliśmy w projekcie nagrania wszystkich duetów Moszkowskiego.
Cieszę się, że gram w takich stałych składach, bo z zaprzyjaźnionymi artystami łatwiej pracuje się nad nowym repertuarem.

Jak już wspomniałam 3 października tego roku w auli Zespołu Szkół Muzycznych nr 1 w Rzeszowie odbył się wspaniały koncert Soyoung Yoon i Marcina Sikorskiego w ramach X Rzeszowskiej Jesieni Muzycznej.
Jestem pod ogromnym wrażeniem Waszej idealnej współpracy i kreacji sonat Mieczysłąwa Weinberga, Johannesa Brahmsa i Claude Debussy’ego, ale najbardziej zachwyciły mnie Mity Karola Szymanowskiego. Cudownie brzmiących, nasyconych, okrągłych dźwięków fortepianu w pianissimo i podejmowanych fraz skrzypiec słuchało się z zapartym tchem.

      Dziękuję za te słowa. Bardzo się cieszą, że udało mi się przekonać Soyoung Yoon, żeby nauczyła się Mitów i V Sonaty Weinberga, żeby wróciła do Partity Lutosławskiego, że nagraliśmy te utwory i teraz je gramy, bo to jest znakomity repertuar. Graliśmy te utwory także na koncertach w Korei Południowej – dwa recitale w Seulu i w Daegu.
Bardzo się cieszę, że możemy z naszą wspólną wizją tych utworów występować w Polsce i za granicą.

22 listopada, w niedzielę wystąpią Państwo w Sali Towarzystwa Muzycznego w Przemyślu na finał XVIII Przemyskiej Jesieni Muzycznej .

      Serdecznie zapraszamy na ten koncert. Wykonamy tak samo jak w Rzeszowie w I części Mity.Trzy poematy na skrzypce i fortepian Karola Szymanowskiego i V Sonatę Mieczysława Weinberga, a w części II Sonatę G-dur Johannesa Brahmsa i Sonatę g-moll Claude Debussy’ego.

Jeśli dobrze pamiętam, już Pan występował w Przemyślu.

       Występowałem kilka, a może już kilkanaście lat temu w ramach Przemyskiej Jesieni Muzycznej ze skrzypkiem Łukaszem Błaszczykiem i wiolonczelistą Rafałem Kwiatkowskim. Graliśmy w trio, a oprócz tego każdy występował solo. Pamiętam że zostaliśmy bardzo ciepło przyjęci i była wspaniała atmosfera.

Dziękuje za rozmowę.

       Ja także dziękuję.

 

Zofia Stopińska